گروهی از فعالان زیرزمینی اعلام کرده‌اند که از این ماه، دست به افشای عمومی اطلاعات شخصی و نشانی خانه‌های میلیاردرهای آمریکایی می‌زنند؛ اقدامی که آن را بخشی از یک کارزار مرحله‌ای علیه چیزی می‌دانند که «الیگارشی آمریکایی» می‌نامند. نخستین انتشار این گروه، نقشه‌ای از خانه‌های ایلان ماسک، برادرش کیمبال و اعضای هیئت‌مدیره تسلا را همراه با سرمایه‌گذاران و تأمین‌کنندگانی در بر می‌گیرد که این شرکت را سرپا نگه داشته‌اند.
گروهی که خود را «کاپیتالیست‌ها» می‌نامند
دو عضو این گروه در گفت‌وگو با WIRED و به شرط ناشناس ماندن گفتند که یک سال گذشته را صرف ساختن پرونده‌هایی دربارهٔ میلیاردرها و تنها تریلیاردر آمریکا کرده‌اند؛ پرونده‌هایی که تقریباً از هر ابزاری که یک کارآگاه خصوصی در اختیار دارد، و چند ابزار خارج از دسترس او، برای جمع‌آوری‌شان استفاده شده است.
به گفتهٔ آن‌ها، این گروه بین‌المللی است و فعالان مردمی، پژوهشگران، روزنامه‌نگاران و هنرمندانی را در خود جای داده؛ از جمله افرادی که در گذشتهٔ حرفه‌ای خود جوایز برتر رسانه‌های چاپی، تلویزیونی و دیجیتال را گرفته‌اند. برای حفظ امنیت، بسیاری از اعضا در «جزیره‌های جداگانه» کار می‌کنند و حتی نام یکدیگر را نمی‌دانند. این گروه می‌گوید با اتکا به شبکهٔ ارتباطاتش بیش از ۱٫۲ میلیون دلار از «تعداد امیدوارکننده‌ای از خائنان طبقهٔ ثروتمند» جمع کرده است؛ کسانی که با این باور شریک‌اند که تمرکز ثروت و قدرت سیاسی در دست چند نفر، تهدیدی وجودی برای جامعه است.
در بیانیه‌ای که دوشنبه منتشر شد، گروه اعلام کرد در انتشارهای بعدی بیش از ۱۵۰ نشانی خانه را عمومی می‌کند که بیشترشان تا امروز جایی منتشر نشده‌اند. همچنین وعده داده بیش از ۳٬۵۰۰ سند دربارهٔ افرادی با ثروت مجموع حدود ۱٫۴ تریلیون دلار منتشر کند، همراه با گزارش‌هایی دربارهٔ آنچه «اقدامات مجرمانه و خلأهای امنیتی» این افراد می‌خواند.
اعضای این تشکل خود را «کاپیتالیستا» می‌نامند؛ بازی زبانی‌ای با نام «زاپاتیستا»، شورشیان بومی جنوب مکزیک. تصویر کاپیبارا، جوندگان آرامی که به سازگاری با تقریباً هر جانور دیگری شهره‌اند، در روزهای آغازین وزارت موسوم به «کارایی دولت» ماسک به نماد این گروه تبدیل شد؛ رقیبی پنهان برای شیبا اینو، همان میم معروفی که ماسک برای برندسازی آن نهاد به کار گرفت.
واژه‌ای که از روسیه آمد و در آمریکا ماندگار شد
آمریکایی‌ها مدت‌ها واژهٔ «الیگارش» را تقریباً فقط برای تاجران روسی به کار می‌بردند که پس از فروپاشی شوروی، صنایع دولتی را میان خود تقسیم کردند. اما این واژه در ژانویهٔ ۲۰۲۵ به شکلی تعیین‌کننده وارد سیاست جریان اصلی آمریکا شد؛ زمانی که جو بایدن در سخنرانی خداحافظی خود هشدار داد «الیگارشی در آمریکا در حال شکل‌گیری است.» هیچ‌کس به اندازهٔ ماسک، تریلیاردری که بخش زیادی از سال ۲۰۲۵ را در مقام کارمند ویژهٔ دولت بدون دستمزد گذراند و از سال ۲۰۲۳ بیش از ۷۰۰ میلیون دلار صرف انتخابات فدرال کرده، نمایندهٔ «ثروت، قدرت و نفوذ افراطی» توصیف‌شده توسط بایدن نبوده است؛ رقمی معادل حدود ۱۵ میلیون کمک مالی معمولی آنلاین.
افشای اطلاعات شخصی؛ سلاحی که همه به کار می‌برند
افشای اطلاعات خصوصی یا همان «داکسینگ» که تاکتیک برگزیدهٔ کاپیتالیست‌هاست، در همین حال به سلاح محبوب جنگ‌های سیاسی و خبرچین‌های خودخواندهٔ دولتی تبدیل شده است. در مارس ۲۰۲۵، همزمان با تجمع معترضان بیرون نمایندگی‌های تسلا، سایتی ناشناس به نام DOGEQuest نشانی‌هایی را منتشر کرد که ادعا می‌کرد متعلق به مالکان تسلا و کارکنان این نهاد دولتی است. چند ماه بعد، یکی از مقام‌های ادارهٔ مهاجرت و گمرک شهادت داد که بیش از سه‌چهارم ارجاع‌های مربوط به اخراج در واحد او از «کناری میشن» آمده؛ سایتی با بودجهٔ مبهم اما اهدافی کاملاً متفاوت که پروندهٔ دانشجویان و استادان حامی فلسطین را جمع می‌کند.
با این حال، کمتر نهادی به اندازهٔ وزارت امنیت داخلی آمریکا در گسترش داکسینگ نقش داشته است؛ وزارتی که تعریف خود از این واژه را چنان کش داد که عملاً هر گونه «فیلم‌برداری» از مأموران را در بر بگیرد. اصرار آن بر پنهان نگه داشتن چهرهٔ مأموران و خودداری از معرفی کسانی که اتهام‌های مستند علیه‌شان مطرح شده، کارزارهای عمومی برای آشکار کردن هویت کارکنانش را تقریباً حتمی کرده است. هفتهٔ گذشته، هکرها نام و اطلاعات کاری بیش از ۴۰ هزار کارمند و پیمانکار این وزارت را منتشر کردند و به عنوان دلیل، به رویهٔ آن در جمع‌آوری داده‌های مردم در حالی که هویت مأمورانش را پنهان می‌کند اشاره کردند.
روش‌های کار؛ از اسناد ملکی تا تبلیغات آنلاین
اعضای کاپیتالیست‌ها وقتی با این پرسش روبه‌رو شدند که آیا کارشان مصداق داکسینگ است، تأیید کردند و گفتند مشکلی با این نام‌گذاری ندارند. آن‌ها حتی شعاری برای خود ساخته‌اند که اقتباسی است از سخن «یوتا فیلیپس»، خوانندهٔ فولک و سازمان‌دهندهٔ کارگری فقید: «دموکراسی در حال مردن نیست، کشته می‌شود؛ و کسانی که می‌کشندش نام و نشانی دارند.»
بیشتر کار این گروه صرف کندوکاو در اسناد مالکیت ملک، پرونده‌های دادگاهی و شرکت‌های مسئولیت محدود و صندوق‌های سرمایه‌گذاری می‌شود که ثروتمندان برای خرید املاک به کار می‌گیرند. به گفتهٔ فعالان، آن‌ها گاهی، اما بسیار کمتر، به نظارت فیزیکی، نفوذ انسانی و داده‌های هوش تبلیغاتی روی می‌آورند؛ همان اطلاعات مکانی و مشخصات کاربری که در بازارهای تبلیغات آنلاین خرید و فروش می‌شود.
یکی از اعضا استدلال می‌کند که برای سودآور ماندن، کسب‌وکار میلیاردرها ناچار است بی‌وقفه اطلاعات شخصی مردم را جمع کند، اغلب بدون رضایت آن‌ها، در حالی که مالکان و مدیرانشان زندگی نسبتاً خصوصی دارند؛ ثروت‌هایی که تمامشان بر پایهٔ همین «داکسینگ حداکثری» بنا شده است.
پروندهٔ ماسک؛ هدف اول، نه هدف اصلی
نسخه‌ای از پروندهٔ ماسک که WIRED دیده است، سوژه‌ها را در چند سطح دسته‌بندی می‌کند و ۳۲ نشانی خانه مرتبط با ماسک و مدیرانش را در بر دارد. خودِ ماسک «هدف اصلی» است. اعضای هیئت‌مدیره و مدیران ارشد تسلا، از جمله رابین دن‌هولم، رئیس هیئت‌مدیره، و کیمبال ماسک، «اهداف ثانویه» به شمار می‌آیند. هر پرونده، یک زندگی‌نامهٔ انتقادی را که از آرای دادگاه‌ها، تصمیم‌های هیئت روابط کار و گزارش‌های بورسی گردآوری شده، با یک نشانی خانه جفت می‌کند. سرمایه‌گذارانی مانند ونگارد و بلک‌راک و نزدیک به ۴۰ تأمین‌کننده «اهداف درجه سوم» هستند و تنها با دفتر مرکزی، کارخانه یا معدنشان فهرست شده‌اند. دفتر مطبوعاتی و تیم روابط سرمایه‌گذاران تسلا به درخواست‌ها برای اظهار نظر پاسخ ندادند.
کاپیتالیست‌ها ماسک را عملاً دروازه‌ای می‌بینند برای کسانی که هنوز به جنگ طبقاتی آن‌ها نپیوسته‌اند. پروندهٔ او از کوچک‌ترین پرونده‌هایی است که آماده کرده‌اند و به گفتهٔ اعضا، در فهرست «کم‌اهمیت‌ترین» اهدافشان جای دارد. اما نخست انتخاب شد چون هیچ‌کس دیگری به اندازهٔ او خشم عمومی را برنمی‌انگیزد؛ گروه امیدوار است این خشم را هدایت کند و بر سر دیگرانی فرود آورد که ثروتشان به جنگ‌های بی‌پایان، نظارت همه‌جایی و گسترش زندان‌ها وابسته است.
خشمی که به خیابان رسید
اسناد انتظامی‌ای که WIRED به دست آورده نشان می‌دهد این خشم سال گذشته با چه سرعتی در سراسر کشور پخش شد. بر اساس بولتن مشترک اف‌بی‌آی و وزارت امنیت داخلی که با استناد به قانون آزادی اطلاعات منتشر شد، در فاصلهٔ چند ماه از ورود ماسک به واشینگتن، حملات به خودروها و نمایندگی‌های تسلا دست‌کم به ۹ ایالت رسیده بود. اسناد دیگر نشان می‌دهد تحلیلگران اطلاعاتی به پلیس سراسر کشور هشدار داده بودند که فراخوان‌های تحریم تسلا و اعتراض به ماسک همزمان با این حملات در حال افزایش است. تنها دو ماه پس از آغاز دومین دورهٔ ریاست‌جمهوری ترامپ، برنامه‌ریزی برای صدها تظاهرات در جریان بود.
در نوادا، تحلیلگران ناچار شدند راهنماهای رسمی برای امدادگران دربارهٔ مهار آتش باتری خودروهای برقی منتشر کنند؛ آتش‌هایی که به گفتهٔ آن‌ها مهارشان ممکن است تا ۸ هزار گالن آب بخواهد. یکی از بولتن‌ها دربارهٔ خرابکارانی که «دیدگاه‌های ضدشرکتی یا ضدسرمایه‌داری» ابراز کرده بودند نوشت: «تسلا به عنوان شرکتی فناوری با نمایهٔ بالا و پیوند با ثروت و فرهنگ تجاری عظیم، می‌تواند نمایندهٔ این نارضایتی‌ها باشد.» یکی از نهادهای شمال کالیفرنیا نیز نوشت که نقش ماسک در وزارت کارایی دولت، نمایندگی‌های تسلا را به «اهدافی نمادین و بزرگ‌تر» تبدیل کرده است.
هدف نهایی: گرفتن چیزی که فقط ثروتمندان دارند
کاپیتالیست‌ها می‌گویند داکسینگ بیش از هر چیز یک حس را به هدف‌ها می‌دهد: اینکه کسی آن‌ها را می‌پاید. امید دارند برخی صرفاً زیر وزن این توجه از پا در بیایند. برای بقیه، گروه می‌خواهد عموم مردم نارضایتی‌شان را آشکارا نشان دهند؛ تجمع جلوی خانه‌ها و در زمین‌های گلف، و رویارویی با کسانی که در همان مکان‌هایی که برای فرار از خشم عمومی می‌روند، با پول جای خود را در دولت خریده‌اند.
به باور این گروه، حریم خصوصی تنها چیزی است که میلیاردرها، و حالا تریلیاردرها، برایش ارزش قائل‌اند و فعالان می‌توانند از آن‌ها بگیرند. در بیانیهٔ گروه آمده است: «کاپیتالیست‌ها می‌خواهند زمین بازی را هموار کنند؛ با چشاندن طعم همان تجاوز به حریم خصوصی که الیگارش‌ها هر روز مرتکب می‌شوند و از آن پول درمی‌آورند.»
خانهٔ مدیران فناوری پیش‌تر به هدف تبدیل شده است. در آوریل، پلیس سان‌فرانسیسکو مردی ۲۰ ساله را بازداشت کرد که به گفتهٔ پلیس، یک وسیلهٔ آتش‌زا را به خانهٔ سم آلتمن، مدیرعامل OpenAI، پرتاب کرد و دروازهٔ بیرونی را به آتش کشید. او کمتر از یک ساعت بعد بازگشت و تهدید کرد دفتر مرکزی شرکت را آتش می‌زند. کسی آسیب ندید.
یکی از اعضای گروه در گفت‌وگو با WIRED پیش از انتشار، به قتل برایان تامپسون، مدیرعامل یونایتدهلث‌کر، در دسامبر ۲۰۲۴ اشاره کرد و گفت هدفشان جلوگیری از چنین خونریزی‌هایی است. همین حس در بیانیهٔ دوشنبهٔ گروه بازتاب یافته است: «ایلان ماسک و دیگر افرادی که هدف می‌گیریم بی‌تردید تلاش می‌کنند کار ما را افراطی و تصادفی جلوه دهند؛ اما آنچه می‌کنیم به کار گرفتن پاسخ‌گویی رادیکال برای ساختن راه فراری است که شاید از پیامدهای خشونت‌بار و غم‌انگیز اجتناب‌ناپذیری جلوگیری کند که طبقهٔ الیگارش ما را به سمتشان می‌برد.» و در پایان: «شاید در نهایت، ما لطفی به آن‌ها کرده باشیم.»
نظر، سوال یا تجربه خود را درباره این مطلب با سایر کاربران اوکالا به اشتراک بگذارید.