هفت سال پیش، هیلاری کلینتون در یک می‌گو در ویرجینیا جملاتی را بر زبان آورد که سال‌ها بعد، به یکی از آزاردهنده‌ترین شوخی‌های اینترنتی تبدیل شد. او در حالی که می‌کوشید برای اولین رئیس‌جمهور زن تاریخ آمریکا رأی جمع کند، گفت: «می‌دانیم که کی پوکمون گو را ساخته، حالا باید فکر کنیم چطور این گیمرها را به صندوق‌های رأی ببریم.»
اکنون که گذر ده سال و بازگشت روز انتخابات، این جمله باز هم در توییتر و اینستاگرام زنده است. اما داستان فقط یک لکنت زبانی نیست؛ این مم، نمادی از تغییر ریشه‌دار فرهنگ دیجیتال در سیاست آمریکاست. امروزه توسعه‌دهندگان اپلیکیشن‌ها تا حد زیادی به جای کدنویسی دستی، از هوش مصنوعی استفاده می‌کنند و پوکمون گو نیز در اختیار شرکتی سعودی قرار گرفته است، اما آن لحظه سیاسی همچنان سایه‌روشن خود را بر حافظه ماسته.
از عصر اینترنتِ یکپارچه تا قطبی‌شدن دیجیتال
یکی از فعالان سیاسی و تولیدکننده محتوا به نام «مِم‌ساز» (Organizer Memes) می‌گوید انتخابات ۲۰۱۶ نقطه عطفی در تاریخ اینترنت بود. آن زمان، فیسبوک، توییتر و تومبلر یک اکوسیستم یکپارچه داشتند و محتوا بین آن‌ها جابه‌جا می‌شد، اما اکنون با ۲۵ پلتفرم مختلف و الگوریتم‌های منزوی‌کننده سروکار داریم.
نوستالژی «آخرین سال خوب»
- بازگشت به ۲۰۱۶: کاربران شبکه‌های اجتماعی سال ۲۰۲۴ را با اشتراک‌گذاری عکس‌های آرشیوی از ۲۰۱۶ گذراندند؛ سالی که هنوز اینترنت برای ارتباط با دوستان بود، نه فقط اسکرول بی‌هدف (Doomscrolling).
- جمله‌ای تلخ در میان شادمانی: با وجود اینکه آمار پخش‌پذیری پله‌ی‌لیست‌های موزیکی با نام ۲۰۱۶ رشد ۷۹۰ درصدی داشت، برخی هنوز آن سال را سالی گناه‌بار می‌دانستند که پیش از انتخابات، مقایسه‌ای تلخ با سال ۱۳۴۸ (سالی که طاعون سیاه اروپا را ویران کرد) برقرار شد.
نشان‌شناسی فرهنگی: از هارامبه تا پوکمون
چرا مم «پوکمون را به رأی ببرید» ماندگارتر از جنون هارامبه (شیربن‌های غبارگست) یا حتی موج‌های موزیکال بود؟ پاسخ شاید در این باشد که این مم هر چند سال یک‌بار، دقیقاً با آمدن روز انتخابات زنده می‌شود و هر دو جناح سیاسی با آن ارتباط برقرار می‌کنند. راست‌گراهایِ شوخ، آن را برای مسخره کردن دموکرات‌ها به کار می‌برند، در حالی که چپ‌گراهایِ خجالت‌زده، آن را به‌عنوان یک «ناله همذات‌پنداری» تکرار می‌کنند.
از «پوکمون» به «کامالا بریت»
این جمله قدیمی کلینتون، در واقع پیش‌درآمد مم‌های جدیدتر نسل Z است. همان‌طور که جوانان ۲۰۱۶ از لحن کلینتون می‌خندیدند، جوانان ۲۰۲۴ نیز ابتدا از سابقه حقوقی کامالا هریس سرک کشیدند. اما با نزدیک شدن به رقیب اصلی، هواداران هریس با ساختن ویرایش‌های ویدیویی پرتنوع و بی‌مبالات (ابسترکت) با الهام از المان‌های آلبوم «بریت» چارلی ایکس‌سی‌ایکس (Charli XCX)، یک «فن‌کم» یا هواداریِ اغراق‌آمیز را ترند کردند که در واقع یک تأییدِ پنهان بود.
بیایید صادقانه بگوییم: ما چرا باز هم می‌خندیم؟ شاید این مم یک دعوت پنهانی به مشارکت باشد؛ یک فریادِ بی‌چارگیِ مهربان که از میان لایه‌لایه طنزِ زنده و مرده بیرون می‌تکاند: «لطفاً فقط وقت بگذارید و رأی بدهید؛ حتی اگر قانون‌گذاران‌مان دیگر با رشتِ ما هم‌سن و سال نباشند.»
نظر، سوال یا تجربه خود را درباره این مطلب با سایر کاربران اوکالا به اشتراک بگذارید.