دلیم آدجوجیب، کمدین و چهره‌ای چندوجهی در دنیای هنر و سرگرمی، شاید با پیشنهاد عجیبی که برای همه مردان دارد—کلاس‌های رقص اجباری برای دولت!—توجه شما را جلب کرده باشد. او در گفت‌وگو با کریمر رحم درباره برنامه سب‌وی تیکس از این ایده سخن گفت. دنیایی که همه به شدت رقص می‌کنند، جالب به نظر می‌رسد؛ چه در ویدیوهای سالانه او با آهنگ‌های Earth, Wind & Fire و چه در نمایش‌های تک‌نفره‌اش که پر از صحنه‌های موسیقی‌آمیز و حتی فالپه‌های صحنه‌ای است. اما پشت همه این انرژی‌های مثبت، آدجوجیب یک نکته ریز درباره مدیریت حضور آنلاین دارد که شاید ساده‌تر از آن به نظر برسد.
چرا پست گذاشتن روزی سه بار؟
آدجوجیب معتقد است که اگر بخواهیم شبکه‌های اجتماعی را از حالت تاریک و خسته‌کننده خارج کنیم، راه حل نهایی این است که به همه اجازه داده شود روزی فقط سه بار توییت کنند. او می‌گوید: «اینجوری مجبور می‌شوید دقیق بگویید چه می‌خواهید بگویید، درگیر دعوا نشوید و فقط با ارجاع به توییت‌های دیگران برای ترویج بی‌معنایی پست ن‌گذارید.»
او می‌داند که برخی پیشنهاد می‌کنند جایگزین‌هایی مثل بلو‌اسکای را تست کنید، اما آدجوجیب می‌گوید مشکل جایگزین نیست؛ مشکل خودِ عادت پست گذاشتن مکرر است. «من اعتیاد به سیگار داشتم و حالا می‌گویم وپینگ بهتر است؟ نه، بهتر است ممنوع شود.»
تجربه شخصی با ختنی شبکه‌های اجتماعی
آدجوجیب خود را به نوعی با حیوان‌شناسی مقایسه می‌کند: او به‌عنوان بازدیدکننده در اینستاگرام یا توییتر (X) می‌نشیند، تماشای می‌کند، لذت می‌برد و می‌رود؛ بدون اینکه حتماً تعامل لازم باشد. او می‌گوید: «اگر کامنت بگذارم و مردم جواب بدهند، نوتیفیکیشن‌ها آزارم می‌دهد. پس فقط وقتی پاسخ می‌دهم که احساس کنم مفید یا سازنده است.»
او اعتراف می‌کند که در پاسخ به پیام‌های شخصی (DM) خیلی محتاط است. «باید دلیل منطقی داشته باشم که طرف‌های دیگر هم استقبال می‌کند، یا باید شوخی هوشمندانه‌ای داشته باشم. وگرنه وقتی وسط مکالمه گیر می‌کنم، فقط می‌گویم: ‘خب، کاری از دستم برنمی‌آید، تموم شد.’»
عادات دیجیتالِ واقع‌بینانه
آدجوجیب با وجود این تحلیل‌ها، اعتراف می‌کند که «هیچ بهداشت روان دیجیتال خاصی ندارد». او یک محدودیت زمان استفاده از صفحه (Screen Time) برای توییتر تنظیم کرده، اما هر بار که آگه‌ی «زمان تمام شد» ظاهر می‌شود، دکمه نادیده گرفتن را می‌زند. او گوشی‌اش را همیشه همراه دارد و قبل از خواب به آن نگاه می‌کند.
- استفاده از اپل موزیک: پس از اینکه متوجه شد مدیرعامل اسپاتیفای در شرکت‌های نظامی و هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری کرده و با توجه به نگرانی‌های موسیقی‌دانان درباره حق‌بهای ضعیف، از اسپاتیفای به اپل موزیک مهاجرت کرد. او اپل موزیک را «کمتر از بدی‌های دو گزینه» می‌داند، نه یک انتخاب عالی.
- پاسخ به ایمیل: او اذعان می‌کند در پاسخ سریع به ایمیل‌ها بد است، اما تعداد ایمیل‌های خوانده‌نشده‌اش به همین دلیل به یک سیستم هدفمند تبدیل شده است؛ تا وقتی پاسخ ندهد، ایمیل به حالت «نخوانده» می‌ماند.
- دور شدن از اینترنت: تنها زمانی که مجبور است از اینترنت دور بماند، وقتی می‌خواهد بنویسد است. در این موارد به کافه‌ای می‌رود که Wi-Fi ندارد، چرا که تمرکز در محیطی پر از سروصدا و حضور دیگران برای او آسودگی‌بخش است.
مراودگی در دنیای آنلاین
آدجوجیب نوستالژیِ دوران انگاکس (Xanga) را یادآوری می‌کند، جایی که کاربر برای شخصی‌سازی پروفایل خود باید با کدنویسی دست‌وپنجه نرم می‌کرد. او اکنون از یکنواختی پروفایل‌ها گله می‌کند. در بخش سرگرمی، او به کانال یوتیوب Corridor Digital علاقه دارد که به پشت‌صحنه ساخت فیلم‌ها و جلوه‌های بصری (VFX) می‌پردازد؛ عرصه‌ای که او آن را هنری و جذاب می‌داند و در مورد فیلم Avatar حتی به دنبال ریشه‌یابی فرآیند پیچیده VFX رفته است.
بهترین توییت؟ او از دیدن بحث‌های زودهنگام درباره اسکار در subreddit r/oscarrace لذت می‌برد و احساس می‌کند وقتی دیگران به شدت درگیر این مسابقه‌ها هستند و او از فاصله‌ای ایمن تماشای می‌کند، احساس بهتری نسبت به خود دارد.
نظر، سوال یا تجربه خود را درباره این مطلب با سایر کاربران اوکالا به اشتراک بگذارید.