مطمئن شوید که در دنیای فضانوردی، گاهی اوقات چیزی که پیش می‌آید شبیه یک رؤیای دست‌نخورده به نظر می‌رسد. دهه گذشته را در نظر بگیرید؛ زمانی که روسیه و آژانس فضایی اروپا در حال بحث بر سر همکاری بر نسل بعدی فضاپیماهای سرنشین‌دار بودند. توافقات اولیه پیش‌بینی می‌کرد که اروپا ماژول خدماتی را برای تأمین انرژی کپسول سرنشین‌بر (با ظرفیت ۶ نفر) فراهم کند، اما این پروژه در نهایت به بن‌بست خورد.
آژانس فضایی اروپا تصمیم گرفت از تعقیب پروژه فضاپیما سرنشین‌دار منصرف شود. در این حین، شرکت دولتی فضایی روسیه، روسکوسموس، تصمیم گرفت که به‌تنهایی و بدون وابستگی به شرکای اروپایی، مسیر خود را باز کند. این پروژه که سال‌هاست تنها در قالب تصاویر مجازی و رویاپردازی‌ها شناخته شده است، طی سال‌های اخیر دست‌به‌دست تغییر نام داده است:
- پپتی‌اس (PPTS): نام اولیه مفهومی در سال ۲۰۰۹ که اشاره به سیستم حمل‌ونقل سرنشین‌دار آینده داشت.
- پتی‌ک‌اِن‌پی (PTK NP): عنوان فنی رسمی که تا سال ۲۰۱۶ استفاده می‌شد و به معنای کشتی فضایی سرنشین‌دار نسل جدید است.
- فدراسیون: نامی که پس از یک رقابت عمومی و اعلام در ژانویه ۲۰۱۶ بر آن نهاده شد.
- اژد (Oryol): نامی که در سپتامبر ۲۰۱۹ و زمانی که دمتری رُگوژین بر کنترل روسکوسموس مسلط بود، انتخاب شد.
آیا این بار واقعاً سخت‌افزار در دست‌سازی است؟
فراتر از همه این تعویض نام‌ها و سیلی تصویرسازی‌های گرافیکی که طی نزدیک به ۲۰ سال انتشار یافته است، سوال اصلی اینجاست: آیا فعلاً پروژه «اژد» واقعاً به مرحله‌ای رسیده که سخت‌افزار فیزیکی در آن وجود دارد؟ شواهد جدید نشان می‌دهد که یک تغییر کلیدی در رهبری این پروژه رخ داده است.
بازگشت به نام فنی و تغییر استراتژی
دمتری بکانوف، مدیرعامل جدید روسکوسموس، به نظر می‌رسد با انتخاب رُگوژین از نام «اژد» که بسیار مورد علاقه آن رهبر قبلی بود، جدا شده است. طبق گزارش‌های اخیر، وقتی که به پروژه اشاره می‌شود، اصطلاح فنی پتی‌ک‌اِن‌پی دوباره به کار گرفته می‌شود. این بازگشت به نomenclature فنی می‌تواند نشانه‌ای از تغییر لحن از «بازاریابی فضایی» به «فناوری‌محوری» باشد، هرچند آیا واقعاً قطعات فیزیکی در حال ساخت‌و‌ساز هستند یا نه، هنوز نیازمند شواهد ملموس‌تری است.
نظر، سوال یا تجربه خود را درباره این مطلب با سایر کاربران اوکالا به اشتراک بگذارید.