تصور کنید سیگنالی از یک جهان دیگر به ما می‌رسد؛ نه از موجودات فضایی، بلکه از پدیده‌ای طبیعی که قلب یک سیاره‌ی عظیم را درنورده است. این اتفاق برای اولین بار توسط تیمی از دانشگاه هاروارد و دانشگاه اورگون محقق شد. آن‌ها موفق شدند امواج رادیویی‌ای را که از بتا پیکتوریس ب ساطع می‌شود، ثبت کنند. این سیاره تنها کمتر از ۱ درصد سن منظومه شمسی ما را دارد و در حال حاضر به یکی از داغ‌ترین و درخشان‌ترین سیاره‌های گازی نزدیک به زمین تبدیل شده است.
سیگنالی که ثابت می‌کند ما تنها نیستیم (اما نه به آن شکلی که فکر می‌کنید)
دانشمندان هیزشی این کشف را به تفسیر این موضوع بازمی‌گردانند که سیاره‌های جوان، میدان‌های مغناطیسی بسیار قوی دارند. این میدان‌ها ذرات باردار را در خود حبس می‌کنند. وقتی سیاره شروع به چرخش می‌کند، این ذرات شتاب می‌گیرند و انرژی خود را به صورت امواج رادیویی آزاد می‌کنند. به عبارتی، این فرآیند شبیه به «فریاد کشیدن» کره‌ی مغناطیسی سیاره است که به فضا تعلق می‌گیرد. این پدیده را پرتویندهی رادیویی قطبی می‌نامند که مشابه قطب‌نورهای روی زمین است، اما با ابعاد و شدتی بسیار بیشتر.
چرا این کشف خاص است؟
- ثبت مستقیم از سیاره: در گذشته، سیگنال‌های مشابهی مشاهده می‌شدند اما نمی‌توانستند با فعالیت‌های ستاره‌ای جدا شوند. اما این بار، با استفاده از تلسکوپ رادیویی قدرتمند میرکات در آفریقای جنوبی، منبع دقیق سیگنال به سیاره نسبت داده شد.
- انسان‌نژادی وجود ندارد: نویسندگان تحقیق با تأکید ویژه در پیش‌مقاله خود یادآوری کردند که این امواج از پدیده‌های فیزیکی طبیعی سرچشمه گرفته‌اند و ارتباطی با سیگنال‌های فرازمینی ندارند.
- سیاست و دما: به دلیل جوانی این سیاره، دمای سطح آن بسیار بالاست که تمایز آن را از ستاره‌ی اصلی حتی با تلسکوپ‌های قدرتمند ممکن می‌سازد.
پیشینه‌ی کوتاهی که به یک موفقیت بزرگ منتهی شد
سیستم ستاره‌ای بتا پیکتوریس جایی است که حدوداً ۶۳ سال نوری از ما فاصله دارد و شامل ستاره‌ای با جرم بیشتر از خورشید، سه سیاره‌ی غول و دیسکی عظیم از غبار و آوار است. این سیستم حتی در تاریخ رصد ستارگان هم جایگاه ویژه‌ای دارد؛ در سال ۱۹۸۴، اولین عکس مستقیم از دیسک گردندگی در اطراف یک ستاره از همین محل گرفته شد که پیش‌بینی‌های فرم‌گیری سیاره‌ها را آغاز کرد، هرچند وجود سیاره‌ها در آن زمان قابل اثبات نبود.
پیش از این، در سال ۲۰۲۳، موج‌های رادیویی تکراری در سیستم YZ Ceti شناسایی شده بود که با مدار یکی از سیاره‌ها هم‌زمان بود. اما پژوهشگران نمی‌توانستند کاملاً رد کنند که این سیگنال‌ها ناشی از فعالیت‌های مغناطیسی خودِ ستاره نیستند. موفقیت اخیر تیم هاروارد و اورگون، شکاف این اثبات را پر می‌کند و مسیر جدیدی برای شناخت مغناطیس‌سپهر سیاره‌های نوظهور را روشن می‌سازد. این یافته که هنوز در مرحله یاربه نظریه‌های محلی است، احتمالاً چشمانداز ما را در مورد تشکیل و رفتار سیاره‌های گازی در نوزادی‌شان تغییر خواهد داد.
نظر، سوال یا تجربه خود را درباره این مطلب با سایر کاربران اوکالا به اشتراک بگذارید.