اولین هفته کار با لپ‌تاپ‌های جدید مبتنی بر اندروید، بیشتر شبیه دست‌وپنجه نرم کردن با یک ایده خام بود تا تجربه‌ای بی‌دردسر. با این حال، هرچه بیشتر با این دستگاه‌ها کار کردم، بیشتر توانستم با آن‌ها کنار بیایم؛ هرچند هنوز تا دوست داشتن واقعی‌شان فاصله زیادی مانده است. نکته جالب اینجاست که تقریباً تمام لحظه‌های امیدوارکننده این تجربه، از خود اندروید آمده‌اند؛ از اجرای نسخه بومی بعضی اپ‌های کاربردی گرفته تا دیدن سریع اعلان‌های گوشی روی رابط کاربری لپ‌تاپ.
اما همین اندروید، همزمان بزرگ‌ترین مشکل گوگل‌بوک‌ها هم هست. اتصال به گوشی ناپایدار است، انتقال یا پخش اپ‌ها شکل عجیبی دارد و اشتراک‌گذاری فایل‌ها عملاً در بسیاری از مواقع از کار می‌افتد. این فقط بخشی از ماجراست؛ چون محدودیت اپ‌های اندرویدی روی یک لپ‌تاپ هزار دلاری، خودش فهرست جداگانه‌ای از ایرادها را می‌سازد.
اگر گوگل‌بوک‌ها روزی به محصولی موفق تبدیل شوند، بخش زیادی از اعتبارش به اندروید می‌رسد. اما اگر شکست بخورند، باز هم انگشت اتهام به سمت اندروید خواهد رفت. فعلاً هم نشانه‌ها بیشتر از آنکه به موفقیت نزدیک باشند، بوی دردسر می‌دهند.
شروع کار؛ سریع و آشنا، درست مثل یک گوشی اندرویدی
فرآیند راه‌اندازی گوگل‌بوک کاملاً حال‌وهوای اندروید دارد. همه چیز سریع پیش می‌رود و معمولاً در چند دقیقه می‌توان دستگاه را آماده استفاده کرد. ثبت ورود بیومتریک، ورود به حساب گوگل و اتصال به گوشی برای بازیابی اپ‌ها و نسخه‌های پشتیبان، همگی روندی آشنا و روان دارند.
البته بین مدل‌هایی که آزمایش شده‌اند، مثل نسخه‌های ایسوس و اچ‌پی، تفاوت‌های کوچکی دیده می‌شود. مهم‌ترین تفاوت این است که بعضی مدل‌ها به‌صورت پیش‌فرض همه اپ‌های گوشی را نصب می‌کنند و بعضی دیگر فقط سراغ برنامه‌هایی می‌روند که برای دسکتاپ بهینه شده‌اند.
مشکلات از جایی شروع می‌شوند که وارد سیستم‌عامل می‌شوید
بعد از پایان راه‌اندازی اولیه، ماجرا کم‌کم به هم می‌ریزد. حتی اگر گوگل‌بوک را با یک گوشی اندرویدی جدید تنظیم کرده باشید، هیچ تضمینی وجود ندارد که این اتصال بعداً هم پایدار بماند. قابلیت‌هایی مثل اشتراک‌گذاری فایل یا نمایش و انتقال اپ‌ها، خیلی وقت‌ها بدون دلیل مشخص از کار می‌افتند.
برای جفت‌کردن کامل گوگل‌بوک با گوشی، گاهی لازم است تنظیمات ارتباط بین‌دستگاهی را روی هر دو دستگاه چند بار خاموش و روشن کنید، چند بار ری‌استارت بزنید و امیدوار باشید بالاخره همدیگر را پیدا کنند. حتی عوض کردن شبکه وای‌فای هم می‌تواند همه چیز را به‌هم بریزد و مجبور شوید لپ‌تاپ را دوباره راه‌اندازی کنید تا ارتباط برگردد.
بدتر اینکه این اتصال فقط زمانی کار می‌کند که هر دو دستگاه روی یک شبکه وای‌فای باشند و بلوتوث هم روشن باشد. بنابراین اگر آفلاین باشید یا شرایط شبکه مناسب نباشد، عملاً بسیاری از قابلیت‌های وعده‌داده‌شده از دسترس خارج می‌شوند.
اتصال گوشی؛ گاهی خوب، گاهی کاملاً غیرقابل پیش‌بینی
در تجربه عملی، رفتار این لپ‌تاپ‌ها با گوشی‌های مختلف اصلاً ثابت نیست. مثلاً یک مدل ممکن است با یک گوشی خاص به اتصال نسبتاً پایداری برسد، اما هیچ گوشی دیگری را نشناسد. مدل دیگر شاید بین دو گوشی مدام جابه‌جا شود و حتی بعضی وقت‌ها همزمان به هر دو وصل شود. این سطح از بی‌ثباتی برای محصولی که قرار است روی یکپارچگی اکوسیستم حساب باز کند، اصلاً خبر خوبی نیست.
مشکل اصلی اینجاست که گوگل‌بوک قرار است ادامه طبیعی تجربه اندروید روی یک نمایشگر بزرگ‌تر باشد. وقتی همین هسته اصلی، یعنی ارتباط لپ‌تاپ و گوشی، چنین رفتار غیرقابل اعتمادی دارد، اعتماد کردن به کل پلتفرم سخت می‌شود.
چرا اندروید همزمان بهترین و بدترین بخش گوگل‌بوک است؟
جایی که اندروید می‌درخشد
- راه‌اندازی سریع و آشنا: اگر پیش‌تر از اندروید استفاده کرده باشید، شروع کار بسیار راحت است.
- دسترسی به اپ‌های بومی: بعضی برنامه‌ها روی گوگل‌بوک حس طبیعی و کاربردی دارند.
- همگام‌سازی با حساب گوگل: بازیابی اطلاعات، اپ‌ها و تنظیمات به‌سرعت انجام می‌شود.
- اعلان‌های گوشی روی لپ‌تاپ: وقتی درست کار کند، تجربه‌ای واقعاً مفید و جذاب است.
جایی که اندروید دردسرساز می‌شود
- اتصال ناپایدار به گوشی: یکی از مهم‌ترین قابلیت‌ها، همیشه قابل اعتماد نیست.
- اشتراک‌گذاری فایل ضعیف: قابلیتی که باید ساده باشد، گاهی عملاً از کار می‌افتد.
- وابستگی به وای‌فای و بلوتوث: بدون این دو، بخش مهمی از اکوسیستم از بین می‌رود.
- محدودیت اپ‌های اندرویدی روی لپ‌تاپ: بسیاری از برنامه‌ها هنوز برای نمایشگر بزرگ و کاربری دسکتاپی آماده نیستند.
مشکل فقط باگ نیست؛ مسئله، بلوغ نداشتن پلتفرم است
ایرادهای گوگل‌بوک فقط به چند باگ پراکنده خلاصه نمی‌شود. مسئله عمیق‌تر از این حرف‌هاست. این دستگاه‌ها هنوز به‌نظر نمی‌رسد به سطحی رسیده باشند که بتوان آن‌ها را با خیال راحت به‌عنوان جایگزین جدی لپ‌تاپ‌های جاافتاده پیشنهاد کرد. ایده کلی جذاب است: یک لپ‌تاپ که به‌شکل طبیعی با گوشی اندرویدی شما یکی شود. اما فاصله بین ایده و اجرای واقعی هنوز زیاد است.
وقتی محصولی تا این اندازه روی تجربه اکوسیستمی تکیه دارد، کوچک‌ترین اختلال در ارتباط بین دستگاه‌ها، کل هویت آن را زیر سؤال می‌برد. اگر قرار باشد کاربر برای وصل کردن لپ‌تاپ و گوشی مدام سراغ تنظیمات برود، ری‌استارت کند و شبکه عوض کند، آن تجربه یکپارچه‌ای که قرار بود مزیت اصلی باشد، تبدیل به نقطه ضعف می‌شود.
جمع‌بندی
گوگل‌بوک‌ها روی کاغذ جذاب‌اند، چون وعده می‌دهند بهترین بخش‌های اندروید را به فرم یک لپ‌تاپ بیاورند. بخشی از این وعده واقعاً عملی می‌شود: شروع سریع، محیط آشنا و دسترسی به اپ‌های بومی می‌تواند امیدوارکننده باشد. اما همین اندروید، به‌خاطر ناپایداری اتصال، ضعف در اشتراک‌گذاری فایل و محدودیت اپ‌ها، بزرگ‌ترین مانع موفقیت این دستگاه‌ها هم شده است.
فعلاً گوگل‌بوک بیشتر شبیه محصولی است که پتانسیل بالایی دارد اما هنوز برای تبدیل شدن به یک انتخاب مطمئن، راه زیادی پیش رو دارد. اگر گوگل بتواند مشکلات ارتباطی و تجربه نرم‌افزاری آن را برطرف کند، اندروید برگ برنده این لپ‌تاپ‌ها خواهد بود؛ در غیر این صورت، همان عاملی است که می‌تواند آن‌ها را زمین بزند.
نظر، سوال یا تجربه خود را درباره این مطلب با سایر کاربران اوکالا به اشتراک بگذارید.