بِرِن پَتِنم و تِرِیستان والکر، دو بنیان‌گذار موفق که قبلاً توانستند کسب‌وکارهای خود را با قیمت‌های سرخوردکننده به شرکت‌های بزرگ بفروشند، حالا روی مسیری کاملاً متفاوت و هیجان‌انگیز حرکت می‌کنند. پاتنم، که شرکت فیتنس مجازی Mirror را به لولو لیمون با ۵۰۰ میلیون دلار فروخت، و والکر که برند مراقبت مردانه Walker & Company را به پروcter & Gamble واگذار کرد، هر دو حالا روی میز‌های جدید نشسته‌اند و هدف مشترکی دارند: بازگرداندن تعاملات انسانی به دنیای واقعی.
چرا دنیای آفلاین دوباره جذاب شده است؟
در نگاه اول، ساخت یک کنسول بازی لمسی و خرید یک مدرسه چرم‌دوزی دو چیز کاملاً غیرمتناظر به نظر می‌رسند. اما واقعیت این است که هر دو بنیان‌گذار به این باور رسیده‌اند که تکنولوژی در دو دهه اخیر، نوع خاصی از پیوند انسانی را تضعیف کرده است و فرصت‌های مالی بزرگی در جبران این خلأ وجود دارد. زمان‌بندی این ایده‌ها تصادفی نیست؛ سازمان جهانی بهداشت اخیراً «تنهایی» را به عنوان یک چالش بهداشتی جهانی تعیین‌کننده طبقه‌بندی کرد و تخمین زد که یک‌ششم جمعیت جهان از آن رنج می‌برند. همزمان، نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که آمریکایی‌ها ترجیح می‌دهند بودجه‌ی خود را صرف تجربیات و سفر کنند تا خریدهای مادی کلیشه‌ای.
تکنولوژی برای نزدیک‌تر شدن، نه دورتر شدن
شرکت جدید پاتنم به نام Board، یک میز لمسی ۲۴ اینچی است که نه‌تنها حرکات دست، بلکه اشیاء فیزیکی مثل چاقو یا فضاپیما را هم شناسایی می‌کند. این طراحی عمدی است تا کودک و پدربزرگ بتوانند بدون نیاز به یادگیری منحنی‌های پیچیده‌ی بازی کنسول‌های معمولی، کنار هم بنشینند و بازی کنند. پاتنم می‌گوید هدفش از یک حرکت به سمت آنالوگ نبود، بلکه استفاده از تکنولوژی برای «یکپارچه‌سازی» افراد به جای «تکه‌تکه کردن» آن‌هاست.
بازتولد مهارت‌های دستی در عصر هوش مصنوعی
تِرِیستان والکر نگرانی دیگری داشت. او از ترس این بود که هوش مصنوعی مشاغل فکری و دانش‌محور را از بین ببرد و مردم را از هم دور کند، کسب‌وکار Heirloom Craft را راه اندازی کرد. این شرکت مدرسه‌های چوب‌دست‌دوزی و چرم‌دوزی را می‌خرد و توسعه می‌دهد. والکر معتقد است که ایالات متحده در پنجاه سال اخیر زنجیر انتقال مهارت از استاد به شاگرد را پاره کرده و الان نیمی از نسل Z و Alfa به دنبال مدرک دانشگاهی چهار ساله نیستند؛ آن‌ها به دنبال یک خروجی خلاقانه‌ی «بیدارباش» هستند که در آن گوشی هوشمند را پایین بیاورند و با دست‌های خود چیزی بسازند.
سرمایه‌گذاری روی حس همبستگی
این موج تنها متعلق به دو نفر نیست. اندی دان (بنیان‌گذار Bonobos) با اپلیکیشن Pie از یک اپلیکیشن هم‌کلاسیابی به یک «سیستم عامل زندگی اجتماعی» تبدیل شده است. اورلی گلمن نیز پس از شکست The Wing، با احیای رستوران‌های رست و بازی‌های معمایی شبانه، فضاهایی می‌سازد که غریبه‌ها تا نیمه‌شب در بار با هم وقت می‌گذرانند. حتی آدام نیومن (هم‌بنیان‌گذار WeWork) نیز با کسب‌وکار مسکونی جدیدش Flow، بیش از ۴۵۰ میلیون دلار جذب کرده است؛ رقمی که نشان می‌دهد اگرچه مقیاس‌پذیری «همبودگی» به اندازه نرم‌افزارها نیست، اما سرمایه‌گذاران به شدت به آن علاقه‌مندند. این بنیان‌گذاران چون قبلاً یک برند موفق ساخته‌اند، سرمایه‌گذاران به آن‌ها اعتماد بیشتری دارند تا این‌بار دوباره درست حدس بزنند.
- هشدار سازمان جهانی بهداشت: تنهایی به عنوان یک بحران بهداشتی جهانی با اثرگذاری بر یک‌ششم جمعیت و هزاران مرگ سالانه.
- تغییر سلیقه مصرف: دو‌سوم آمریکایی‌ها ترجیح می‌دهند پولشان را صرف تجربه‌ها کنند تا خریدهای تکراری از فروشگاه‌های یکسان.
- نقد بر هوش مصنوعی: هوش مصنوعی باعث می‌شود مردم از هم فاصله بگیرند؛ استارتاپ‌های جدید با تمرکز بر مهارت‌های دستی و تعاملات حضوری این خلأ را پر می‌کنند.
- موفقیت بنیان‌گذاران تکراری: بنیان‌گذارانی که قبلاً موفق بوده‌اند، راحت‌تر اعتماد سرمایه‌گذاران برای دور دوم را جلب می‌کنند.
نظر، سوال یا تجربه خود را درباره این مطلب با سایر کاربران اوکالا به اشتراک بگذارید.