سامسونگ همیشه سری FE را به عنوان نسخه‌ای صرفه‌جویی‌شده از گوشی‌های پرچمدارش معرفی می‌کند؛ نسخه‌ای که قرار است تجربه‌ای نزدیک به پرچمدار را با قیمتی کمتر به طرفداران بدهد. اما نسل جدید، یعنی گلکسی S26 FE، بعد از دو هفته استفاده روزمره سوال جدی‌تری را پیش می‌کشد: آیا این گوشی هنوز هم شایسته لقب «Fan Edition» است یا فقط نامی از آن باقی مانده؟
خبر خوب این است که سامسونگ بالاخره یکی از مهم‌ترین ایرادهای سال قبل را برطرف کرده است. خبر بد این است که برخی از قدیمی‌ترین مشکلات این خانواده، انگار قرار نیست هیچ‌وقت حل شوند. نتیجه، گوشی‌ای است که در بعضی بخش‌ها واقعاً آپگرید محسوب می‌شود و در بعضی بخش‌های دیگر، حتی از رقیب دیروز خودش هم عقب‌تر است.
طراحی؛ همان بدنه با یک پس‌رفت کوچک
طراحی گلکسی S25 FE نسبت به S24 FE واقعاً بهبود محسوسی داشت؛ بدنه‌ای باریک‌تر و سبک‌تر که در دست بهتر می‌نشست. اما اگر انتظار داشتید S26 FE همین مسیر را ادامه بدهد، احتمالاً ناامید می‌شوید.
ضخامت عملاً تغییری نکرده و وزن فقط سه گرم بیشتر شده (۱۹۳ گرم در مقابل ۱۹۰ گرم). فریم آلومینیومی و پشت شیشه‌ای همان چیزی است که قبلاً دیده بودیم و رنگ‌بندی هم شامل آبی بلوبری، گرافیتی و پستاچیو می‌شود.
تغییر واقعی طراحی، انتقال لنزهای دوربین از حالت جدا به یک جزیره دوربین است؛ و همین‌جاست که مشکل شروع می‌شود. این جزیره از پلاستیک ارزان ساخته شده و با حس و حال یک گوشی ۷۰۰ دلاری هم‌خوانی ندارد. با کمی بدشانسی، همین بخش بعد از یک سال پر از خط و خش خواهد شد. سامسونگ می‌توانست همان طراحی قبلی را نگه دارد و کار بهتری هم تحویل بدهد.
در مقابل، دوام دستگاه قابل قبول است: استاندارد IP68 و شیشه گوریلا گلس Victus Plus یعنی گوشی از پس افتادن‌های روزمره برمی‌آید. هرچند بعد از سه نسل استفاده از همین شیشه، انتظار می‌رفت سامسونگ گزینه محافظتی بهتری انتخاب کند.
نمایشگر؛ روشن و خوانا، اما نه بهینه
صفحه‌نمایش همان پنل ۶.۷ اینچی FHD+ OLED سال قبل است. در نور مستقیم آفتاب هیچ مشکلی نداشتم و روشنایی صفحه کاملاً کافی بود. اما یک نکته فنی مهم وجود دارد: سامسونگ به جای پنل LTPO که نرخ تازه‌سازی را تا ۱ هرتز پایین می‌آورد، از همان LTPS استفاده کرده که حداقل به ۳۰ هرتز می‌رسد. این تصمیم در عمل یعنی مصرف باتری بیشتر و عمر کمتر، در حالی که پرچمدارهای خود شرکت این محدودیت را ندارند.
عملکرد؛ آپگریدی که سال‌ها دیر شده بود
این مهم‌ترین تغییر نسل جدید است. سامسونگ بعد از دو نسل استفاده از تراشه‌های سری اگزینوس ۲۴۰۰، حالا اگزینوس ۲۵۰۰ را روی گلکسی S26 FE گذاشته است؛ همان تراشه پرچمدار سال ۲۰۲۵. حافظه رم هم ۸ گیگابایت است که برای سال ۲۰۲۶ رقم پایینی محسوب می‌شود.
در تست‌های بنچمارک، فاصله با گلکسی S26 و تراشه اسنپدراگون 8 Elite Gen 5 for Galaxy کاملاً مشخص است؛ حدود ۴۸ درصد کندتر در تک‌هسته و ۳۷ درصد کندتر در چند‌هسته. اما در مقایسه با نسل قبل، حدود ۱۵ درصد بهبود در عملکرد پردازشی می‌بینیم که قدم رو به جلو محسوب می‌شود.
در دنیای واقعی، همه چیز روان است: جابه‌جایی بین صفحه‌ها، باز کردن اپلیکیشن‌ها و مولتی‌تسکینگ بدون مشکل انجام می‌شود. بازی War Thunder Mobile در تنظیمات گرافیکی بالا با نرخ ۶۰ فریم بر ثانیه اجرا شد و GRID Legends هم در حالت «graphics» روان بود، فقط گوشی در حالت دوم گرم می‌شد که چیز عجیبی نیست.
در تست‌های پایداری هم اوضاع به همین سادگی نیست. پایداری بین ۵۵ تا ۶۰ درصد است که دمای میانگین ۴۲ و دمای اوج ۴۵ درجه سانتی‌گراد را به همراه دارد؛ عددی که به خودی خود ناامیدکننده است و حتی از S25 FE هم پایین‌تر می‌آید.
باتری و شارژ
ظرفیت باتری همان ۴۹۰۰ میلی‌آمپر ساعت سال قبل است؛ یعنی هر بهبودی در مصرف انرژی باید از دل تراشه بیرون بیاید. در تست استاندارد ما، با وجود ظرفیت مشابه، S26 FE به‌طور محسوسی از گلکسی S26 Ultra کم می‌آورد. حتی پیکسل 10a گوگل با تراشه Tensor G4 در همه بخش‌های آزمون باتری جلوتر بود.
در استفاده واقعی اما داستان بد نیست: با مصرف سبک، دو روز دوام می‌آورد و با استفاده معمول مثل واتس‌اپ، اینستاگرام، وب‌گردی و کمی یوتیوب، هر دو روز یک بار باید به شارژر وصلش کنید. با توجه به گوشی‌هایی که امروز باتری ۷۰۰۰ و ۸۰۰۰ میلی‌آمپر ساعتی دارند عدد فوق‌العاده‌ای نیست، ولی هم‌سطح نسل قبل است.
شارژ ۴۵ واتی سیمی و ۱۵ واتی بی‌سیم، در تست ما از ۲ درصد به ۱۰۰ درصد را در ۶۳ دقیقه پر کرد. توان لحظه‌ای به حدود ۴۲ وات می‌رسد و تقریباً هشت دقیقه آنجا می‌ماند، با میانگین ۲۲ وات. نکته جالب همین‌جاست: عددی که روی جعبه نوشته می‌شود، لزوماً تجربه واقعی شارژ را تعریف نمی‌کند.
دوربین؛ همان سنسورهای قدیمی، یک سال دیگر
سامسونگ دوربین اصلی سری FE را از زمان S23 FE تغییر نداده و مشخصات دو دوربین دیگر حتی به S20 FE سال ۲۰۲۰ برمی‌گردد. پس تعجب‌آور نیست که دوربین اصلی ۵۰ مگاپیکسلی، تله‌فوتوی ۸ مگاپیکسلی با زوم ۳ برابری و اولتراواید ۱۲ مگاپیکسلی همان چیزی باشند که سال‌هاست تکرار می‌شوند.
دوربین اصلی در نور روز جزئیات خوبی ثبت می‌کند و تیزکردن تصویر هم بیش از حد نیست. در نور کم، نویز دیده می‌شود اما جزئیات هنوز قابل قبول است و خوشبختانه سامسونگ همه چیز را با نویزگیری تهاجمی صاف نمی‌کند. اولتراواید در روز عملکرد خوبی دارد، ولی در شب تصاویر پرنویز و به‌طور واضح تیره‌تر از دوربین اصلی هستند.
بزرگ‌ترین ایراد، دوربین تله‌فوتو است. این ۸ مگاپیکسل با زوم ۳ برابری گاهی خوب کار می‌کند، اما حاشیه‌های رنگی و سوختگی هایلایت‌ها بیشتر از حد انتظار دیده می‌شود. عکس‌های زوم ۱۰ برابری در بیشتر موقعیت‌ها قابل استفاده نیستند و مشکل اصلی هم تعداد کم پیکسل‌ها است؛ سامسونگ به جای جبران آن، تصویر را بیشتر تیز می‌کند و نتیجه شبیه یک نقاشی آبرنگی محو می‌شود. در نور بسیار کم هم که گوشی به کراپ ۳ برابر دوربین اصلی سوییچ می‌کند، معمولاً خروجی لکه‌دار و بی‌جزئیات است.
این در حالی است که برندهایی مثل Nothing، اوپو و شیائومی حتی در گوشی‌های میان‌رده خود دوربین تله‌فوتوی ۵۰ مگاپیکسلی می‌گذارند. حتی یک سنسور ۱۲ مگاپیکسلی هم می‌توانست آپگرید محسوسی باشد.
در بخش ویدیو اما S26 FE حرف‌های تازه‌ای دارد: قابلیت تثبیت افق (Horizon Lock) تا ۹۰ درجه در کیفیت 1440p با ۳۰ فریم، و ویژگی My FanCam که بعد از فیلم‌برداری یک نسخه کراپ‌شده و ردگیری‌شده از سوژه می‌سازد.
نرم‌افزار؛ قوی‌ترین برگ برنده
اگر یک دلیل منطقی برای خرید گوشی سامسونگ وجود داشته باشد، One UI است. نسخه ۹ هم مجموعه معمول قابلیت‌های هوش مصنوعی را دارد: خلاصه‌سازی صفحات وب و فایل‌های صوتی و اسناد، حذف صدا از ویدیو، ویرایش مولد تصاویر و قابلیت‌های متعدد مربوط به تماس. Now Brief هم برگشته، هرچند کارت‌های سفارشی‌اش هنوز به اندازه کافی کاربردی نیستند.
نکته‌ای که واقعاً باید به آن امتیاز داد، کلید هوش مصنوعی محلی است؛ گزینه‌ای که همه قابلیت‌های هوشمند را محدود به پردازش روی خود گوشی می‌کند. گوگل و بقیه سازندگان بهتر است هرچه زودتر این ایده را کپی کنند. علاوه بر این، مجموعه اپ‌های Good Lock آزادی عمل زیادی در شخصی‌سازی می‌دهد و همین‌ها One UI را همچنان یکی از بهترین رابط‌های اندرویدی نگه داشته است.
سامسونگ هفت سال به‌روزرسانی سیستم‌عامل و امنیتی را هم وعده داده؛ یعنی هم‌تراز با گران‌ترین گوشی‌های خودش و محصولات گوگل و آنر.
جمع‌بندی؛ بخریم یا نه؟
ارتقای تراشه واقعاً خبر خوبی است. اگر می‌خواهید گوشی‌تان چند سال آینده هم روان بماند و بازی‌های سنگین را اجرا کند، اگزینوس ۲۵۰۰ خیال‌تان را راحت می‌کند. اما بقیه داستان همان مشکلات آشنای سری FE است: دوربینی که سال‌هاست تغییر نکرده، پیکربندی پایه ۸/۱۲۸ گیگابایت و بدنه‌ای که در بخش دوربین پس‌رفت کرده است. با قیمت شروع ۶۹۹ دلار که ۵۰ دلار بیشتر از سال قبل است، حس می‌کنید معنای «Fan Edition» عملاً رقیق شده و با یک گوشی میان‌رده گران‌قیمت طرف هستیم.
اگر از گلکسی S24 FE یا نسخه‌های قدیمی‌تر می‌آیید، این گوشی آپگرید محسوسی است. اما اگر دنبال بهترین انتخاب در این بازه قیمتی هستید، گزینه‌های بهتری وجود دارد:
- گلکسی S25 FE: حدود ۵۵۰ دلار؛ فقط از تراشه قوی‌تر محروم می‌شوید و اگزینوس ۲۴۰۰ برای کارهای روزمره و بازی‌های سنگین هنوز کافی است. باتری، سرعت شارژ، دوام و دوربین‌ها یکسان‌اند.
- گوگل پیکسل 11: حدود ۹۰۰ دلار؛ پردازش تصویر بهتر، تله‌فوتوی قوی‌تر، سیستم مغناطیسی PixelSnap و قابلیت‌های اختصاصی پیکسل را دارد. در عوض، S26 FE در بازی عملکرد بهتری دارد.
- گوگل پیکسل 10a: حدود ۵۰۰ دلار؛ اگر بودجه محدودتری دارید، این گوشی در آزمون باتری هم از S26 FE جلوتر بود و به یکی از بهترین انتخاب‌های اقتصادی ۲۰۲۶ تبدیل شده است.
گلکسی S26 FE گوشی بدی نیست؛ فقط دیگر آن طعمه‌ای که «طرفداران» سامسونگ انتظارش را داشتند، نیست.
نظر، سوال یا تجربه خود را درباره این مطلب با سایر کاربران اوکالا به اشتراک بگذارید.