همه‌مان فکر می‌کنیم خطرناک‌ترین کار با گوشی، فرستادن پیام پشت فرمان است. اما یک پژوهش تازه روی حدود ۱.۸ میلیون پرونده بیمارستانی نشان می‌دهد که ساده‌ترین عادت روزمره‌مان، یعنی راه رفتن با گوشی در دست، بیشتر از هر چیز دیگری آدم‌ها را به اورژانس می‌رساند.
چرا راه رفتن با گوشی این‌قدر خطرناک است؟
وقتی سرمان پایین است و چشممان به صفحه گوشی، مغز عملاً بخش زیادی از اطلاعاتی را که برای حفظ تعادل لازم دارد از دست می‌دهد. پا هنوز حرکت می‌کند، اما توجه جای دیگری است. نتیجه‌اش می‌شود لیز خوردن روی جدول، برخورد با تیر چراغ‌برق یا افتادن از پله‌ای که فکر می‌کردیم آخرین پله است.
بر اساس این مطالعه، فقط همین یک عادت بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ حدود ۷,۷۶۰ بار به رفتن به اورژانس ختم شده است؛ یعنی نزدیک به ۱۸ درصد از کل آسیب‌های مرتبط با گوشی. نگران‌کننده‌تر اینکه بیشتر قربانیان افراد بالای ۶۵ سال بوده‌اند و شایع‌ترین آسیب هم شکستگی جمجمه و ناحیه سر بوده است.
جوان‌ترها هم در امان نیستند
شاید تصور کنید این آمار فقط مربوط به سالمندان است، اما داده‌ها چیز دیگری می‌گویند. افتادن از پله‌ها با حدود ۴,۰۰۰ مراجعه، برخورد با دیوار و در و تیر با بیش از ۳,۱۰۰ مورد، و زمین خوردن روی جدول و پیاده‌روهای ناهموار با حدود ۳,۰۲۰ مورد، بخش بزرگی از این فهرست را تشکیل می‌دهند و در بسیاری از آن‌ها گروه سنی ۲۵ تا ۴۴ سال جلوتر از بقیه است.
حتی چیزهای به‌ظاهر بی‌خطر مثل گرفتن فرش زیر پا، گیر کردن به سیم شارژ یا زمین خوردن روی حیوان خانگی هم ۱,۸۴۰ بار کار مردم را به اورژانس کشانده است.
پشت فرمان؛ خطر آشکار اما نه رتبه اول
رانندگی حواس‌پرتانه همچنان یکی از عوامل اصلی است، ولی در این جدول جایگاه اول را ندارد. پاسخ دادن به تماس یا برداشتن گوشی افتاده هنگام رانندگی حدود ۴,۸۵۰ مراجعه و نگاه کردن به صفحه گوشی پشت فرمان حدود ۴,۶۵۰ مراجعه را به خود اختصاص داده‌اند. در هر دو مورد، بیشترین آسیب‌دیدگان افراد ۲۵ تا ۴۴ ساله بوده‌اند و شایع‌ترین صدمه هم کبودی و خراشیدگی سر بوده است.
یک ایراد روش‌شناختی که نمی‌شود نادیده گرفت
در این گزارش، «پاسخ دادن به تماس» و «برداشتن گوشی افتاده» در یک دسته قرار گرفته‌اند، در حالی که این دو اصلاً یکی نیستند. خاموش کردن تماس با هندزفری کار سختی نیست، اما خم شدن و برداشتن گوشی از کف ماشین، آن هم وسط جاده، داستان کاملاً متفاوتی است. ادغام این دو مورد در یک ردیف می‌تواند تصویر را کمی گمراه‌کننده کند.
موتور، دوچرخه و اسکوتر هم سهم دارند
دوچرخه‌سواری با گوشی حدود ۲,۳۲۰ مراجعه و استفاده از موتورهای برقی و اسکوتر با حدود ۱,۹۸۰ مراجعه در فهرست حاضرند. نکته قابل توجه این است که در تصادفات اسکوتر و موتور برقی، صورت بیشترین آسیب را می‌بیند و شکستگی شایع‌ترین نوع صدمه است؛ چیزی که کمتر کسی هنگام سوار شدن به آن فکر می‌کند.
خلاصه‌ای از آمار کلیدی
- از دست دادن تعادل هنگام راه رفتن: ۷,۷۶۰ مراجعه، ۱۸ درصد کل، آسیب اصلی شکستگی سر، بیشترین قربانی سالمندان بالای ۶۵ سال.
- پاسخ دادن یا برداشتن گوشی هنگام رانندگی: ۴,۸۵۰ مراجعه، ۱۱ درصد، کبودی و خراشیدگی سر، بیشتر در گروه ۲۵ تا ۴۴ سال.
- نگاه کردن به گوشی پشت فرمان: ۴,۶۵۰ مراجعه، ۱۱ درصد، همان گروه سنی و همان نوع آسیب.
- افتادن از پله‌ها: ۴,۰۰۰ مراجعه، ۹ درصد، شکستگی مچ پا، بیشتر در گروه ۴۵ تا ۶۴ سال.
- برخورد با تیر، دیوار و در: ۳,۱۴۵ مراجعه، ۷ درصد، ضربه و ضربه مغزی، بیشتر در گروه ۲۵ تا ۴۴ سال.
- زمین خوردن روی جدول و پیاده‌رو ناهموار: ۳,۰۲۰ مراجعه، ۷ درصد، شکستگی مچ پا.
- دوچرخه‌سواری با گوشی: ۲,۳۲۰ مراجعه، ۵ درصد، کبودی و خراشیدگی سر.
- اسکوتر و موتور برقی: ۱,۹۸۰ مراجعه، ۵ درصد، شکستگی صورت.
- جا ماندن یک پله: ۱,۹۵۰ مراجعه، ۵ درصد، پیچ‌خوردگی مچ پا، بیشتر در گروه ۴۵ تا ۶۴ سال.
- گیر کردن به فرش، سیم و حیوان خانگی: ۱,۸۴۰ مراجعه، ۴ درصد، شکستگی صورت، بیشتر در سالمندان.
این آمار چه چیزی به ما می‌گوید؟
پیام اصلی ساده است: خطر گوشی همیشه در جاده و پشت فرمان کمین نمی‌کند. بخش بزرگی از آسیب‌ها در همان مسیر همیشگی خانه تا محل کار، روی پله‌های ساختمان یا در پیاده‌روی خیابان اتفاق می‌افتد؛ جاهایی که چون آشنا هستند، حواسمان را جمع نمی‌کنیم.
راه‌حل هم قرار نیست پیچیده باشد. اگر در حال راه رفتن یا بالا رفتن از پله هستید، گوشی را در جیب نگه دارید. پیام را می‌شود بعداً خواند، اما شکستگی جمجمه را نمی‌شود نادیده گرفت.
نظر، سوال یا تجربه خود را درباره این مطلب با سایر کاربران اوکالا به اشتراک بگذارید.