ممدانی به جیمز دولان درباره فناوری نظارتی تاخت

شهردار نیویورک، زُهران ممدانی، به مالک مدیسن اسکوئر گاردن تاخته و گفته است این مجموعه نباید اجازه داشته باشد فناوری نظارتی‌اش را آن‌طوری که می‌خواهد به کار بگیرد. مدیسن اسکوئر گاردن یکی از بزرگ‌ترین سالن‌های سرگرمی شهر است و حالا پای فناوری‌هایی به میان آمده که پیش از این هم جنجال‌های زیادی ساخته‌اند: دوربین‌هایی که چهره‌ها را می‌شناسند و اطلاعات زیستی بازدیدکنندگان را جمع می‌کنند.

ممدانی در گفت‌وگو با وایرد گفت این نوع فناوری‌ها «نشانه‌ای از بسیاری از چیزهایی هستند که امروز در کشورمان اشتباه است». او به تلاش شورای شهر اشاره کرد؛ جایی که شَهانا حنیف، یکی از اعضا، دو طرح محلی را برای ممنوعیت جمع‌آوری داده‌های زیستی، از جمله تشخیص چهره، در فضاهای عمومی شهر ارائه کرده است. به باور ممدانی، این پیش‌نویس «پاسخی مهم به چنین مسئله‌ای» است.

داستان از کجا شروع شد؟

این اظهارنظرها بعد از مجموعه گزارش‌های وایرد منتشر شد؛ گزارش‌هایی که توضیح می‌دادند جیمز دولان، مالک مدیسن اسکوئر گاردن، چطور به دوربین‌های مداربسته و فناوری اسکن چهره تکیه می‌کند تا افراد را درون و بیرون مجموعه‌هایش زیر نظر بگیرد.

در یکی از این گزارش‌ها آمده بود که شرکت دولان بانک اطلاعاتی‌ای نگه می‌دارد که در آن، میان چیزهای دیگر، برخی بازدیدکنندگان، از جمله هنرمندان مشهور، با برچسب «LGBTQIA» علامت‌گذاری شده‌اند؛ برچسبی که دلیلش چندان روشن نیست. دولان پس از انتشار همین گزارش‌ها از وایرد شکایت کرد.

پرونده زنی که فقط وکیل بود

سال ۲۰۲۱ بود که مدیسن اسکوئر گاردن تیتر خبرها شد. زنی از ورود به رادیو سیتی، یکی دیگر از سالن‌های تحت مالکیت دولان، منع شد. علتش؟ سیستم تشخیص چهره او را به‌عنوان وکیل یک دفتر حقوقی شناسایی کرده بود؛ دفتری که از شرکت دولان شکایت کرده بود، اما آن زن هیچ نقشی در آن پرونده نداشت. تشخیص الگوریتم کافی بود تا در فهرست ممنوعه‌ها قرار بگیرد.

پاسخ مدیسن اسکوئر گاردن

سخنگوی این مجموعه، میکیل کوردووا، در واکنش به تک‌کرانچ گفت: «گزارش‌های وایرد نادرست و کذب است. مدیسن اسکوئر گاردن در حال پیگیری راهکارهای حقوقی است.» او هیچ مدرکی برای اثبات این ادعا ارائه نکرد.

از سال ۲۰۲۱، قانونی در نیویورک اجرا می‌شود که کسب‌وکارها را ملزم می‌کند هر زمان داده‌های زیستی بازدیدکنندگان را جمع‌آوری می‌کنند، این کار را شفاف اعلام کنند. کاری که سالن‌های دولان هم ظاهراً انجامش داده‌اند، اما ماجرا وقتی بغرنج می‌شود که پای بانک اطلاعاتی و برچسب‌گذاری افراد به میان می‌آید.

چرا این موضوع مهم است؟

• تشخیص چهره در فضاهای عمومی می‌تواند بدون اطلاع فرد، حریم خصوصی‌اش را نشانه بگیرد.
• برچسب‌گذاری بازدیدکنندگان با ویژگی‌هایی مثل گرایش جنسی، پرسش‌های جدی درباره قانونی بودن و اخلاقی بودن چنین کاری ایجاد می‌کند.
• وقتی یک الگوریتم اشتباه می‌کند، پیامدش فقط یک خطای فنی نیست؛ می‌تواند به محرومیت واقعی یک انسان از ورود به یک مکان عمومی منجر شود.
• تلاش شورای شهر نیویورک برای ممنوع کردن جمع‌آوری داده‌های زیستی، می‌تواند الگویی برای شهرهای دیگر باشد.

ماجرای مدیسن اسکوئر گاردن فقط یک دعوای حقوقی میان یک شرکت و یک رسانه نیست. پرسش اصلی این است که تا کجا می‌توان برای امنیت یا مدیریت یک مجموعه، آزادی و حریم خصوصی مردم را محدود کرد؛ پرسشی که این‌بار از دل یکی از شلوغ‌ترین سالن‌های نیویورک بیرون آمده است.