موزه ملی تاریخ آمریکا، قلب تپنده سازمان موزه‌های سмитسونین، حالا در قلب یک طوفان سیاسی و فرهنگی قرار گرفته است. گزارش ۱۶۲ صفحه‌ای کاخ سفید که در جولای منتشر شد، مدعی است که این نهاد به سمتی رفته که دیگر صرفاً یک مرکز آموزش تاریخی نیست، بلکه به یک «فعالیت سیاسی افراطی» تبدیل شده است. این اتهامات، سال‌ها بحث درباره اینکه چگونه تاریخ آمریکا را روایت کنیم، را به یک معرکه‌ای جدی برای رهبران این نهاد تبدیل کرده است.
از موزه فناوری تا بحران هویت
ریشه این سردرگمی به دهه ۱۹۸۰ برمی‌گردد. زمانی که موزه ملی تاریخ و فناوری، خود را به «موزه ملی تاریخ آمریکا» تغییر نام داد، چالش بزرگی پیش روی مدیران قرار گرفت: چگونه یک روایت یکپارچه برای ملت بسازیم؟ انتقادات داوید بروکس در سال ۱۹۹۹ و کمیسیون آبی‌نوار دِرمِن در سال ۲۰۰۱، نشان داد که موزه در ارائه یک روایت زمانی منسجم و متعادل شکست خورده است. به جای خط زمانی پیوسته، موزه تصمیم گرفت تاریخ را در حوزه‌های موضوعی مانند «آمریکای کارآفرین» و «دموکراسی آمریکایی» ارائه دهد، نگرشی که برخی آن را پراکنده و بدون هسته مرکزی می‌دانند.
شکاف نسلی و بیداری سیاسی ۲۰۲۰
اما نقطه عطف اصلی، سال ۲۰۲۰ بود. پس از کرونا و اعتراضات مرگ جورج فلوید، لوئنی بانچ، سرپرست وقت سмитسونین، نهاد را به سمت بازاندیشی اولویت‌ها هل داد. تمرکز بر تنوع، دسترسی و包容یت (DEI) و برگزاری نشستهایی درباره نژادپرستی ساختاری، موزه را از حالت تعادلی بی‌طرفانه خارج کرد. این تغییرات، که با حمایت دولت بایدن صورت گرفت، هم‌زمان از سوی منتقدان محافظه‌کار به عنوان «ایدئولوژیِ بخشندگی‌آمیز» برچسب زده شد.
درگیری لفظی در کنگره و کاخ سفید
با بازگشت ترامپ به قدرت، تنش‌ها به اوج رسید. دستورهای اجرایی برای حذف «ایدئولوژی‌های نژادمحور» و انتقادات خشن اعضای کمیته‌های حزب جمهوری‌خواه در کنگره، به ویژه درباره نمایش‌هایی مانند «دخترگرم (پیچیده است)» یا حتی یک تسمه جنسی کروم و لاستیک که در بخش تاریخ تگها به نمایش گذاشته شده بود، اذهان را درگیر کرد. این نشست‌ها، که مدیران موزه از آنها با خشونت دفاع می‌کردند و کنگره‌ای‌های جمهوری‌خواه نیز با تندترین واژگان پاسخ می‌دادند، نشان داد که دیوار عایق سیاسی که سال‌ها سmithsonian را از درگیری‌ها دور نگه داشته بود، فرو ریخته است.
- بحران رهبری: استعفا لوئنی بانچ، نخستین سرپرست آفریقایی‌تبار این نهاد، تحت فشارهای ناشی از «استرس» کار، نشان می‌دهد که ساختار مدیریت موزه توان مقابله با فشار سیاسی را ندارد.
- بحران مالی: ۶۲ درصد بودجه سмитسونین از دولت فدرال تأمین می‌شود و هشدارهای قطع بودجه، آینده فیزیکی ۲۱ موزه را تهدید می‌کند.
- خلأ نظری: نبود یک نظریه منسجم از اینکه «تاریخ آمریکا» دقیقاً شامل چیست و چگونه باید نمایش داده شود، موزه را در برابر حملات سیاسی آسیب‌پذیر کرده است.
آینده‌ای در مه‌آلود
حالا در آستانه ۲۵۰ امسال استقلال آمریکا، سмитسونین نه به عنوان جشنی برای همبستگی، بلکه به عنوان جبهه‌ای در جنگ فرهنگی مورد هدف قرار گرفته است. انتخاب‌های جدید اعضای هیئت مقررات (Board of Regents) تعیین‌کننده خواهد بود. آیا موزه‌ها باز به سوی یک روایت ملی یکپارچه و بی‌طرفه برمی‌گردند یا اینکه درگیر شدن با مسائل هویتی و هویت‌های فرعی، سرنوشت ناگزیر آنان خواهد بود؟ این پرسش، نه تنها سیرت موزه‌ها، بلکه مرزهای دموکراسی آمریکا در تعریف هویت مشترکش را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
نظر، سوال یا تجربه خود را درباره این مطلب با سایر کاربران اوکالا به اشتراک بگذارید.