در هفته‌ای که گذشت، به نظر می‌رسد بزرگترین بازیگران حوزه هوش مصنوعی، دست‌کم به صورت موقتی، به سمت حمایت از مقررات‌گذاری پیشرونده‌اند. دارینو أمودی، مدیرعامل انتروپیک، طرحی سه‌مرحله‌ای برای کُند کردن توسعه هوش مصنوعی را پیشنهاد داد که شامل جایگزینی ارزیابان شخص ثالث در آزمایشگاه‌ها، هماهنگی بین‌صنعتی و شکل‌گیری توافقنامه‌های بین‌المللی است. سام آلتمان (اوپن‌آی)، دیمیس هساپیس (گلف) و حتی ایلان ماسک نیز علناً با بخش‌هایی از این سه محور موافقت کردند. این جبهه‌گیری اولیه نشان می‌داد که شرکت‌ها از یک سمت، به دنبال مدیریت پیامدهای رو به رشد حمله‌های سایبری و خطرات امنیتی بودند.
نبرد پشت پرده؛ دیدگاه‌های متضاد در رأس صنعت
اما ماجرا در این‌جا تمام نمی‌شود. وضعیت هر روز در حال تغییر است و نبرد میان مدیران ارشد هوش مصنوعی به اوج خودش رسیده است. متا (متا پلاتفرمز) از طریق مارک زاکربرگ، موضع ضد مقررات‌مداری گرفت. گزارش‌ها نشان می‌دهد که زاکربرگ، ماسک و جنسن هوانگ (انوییدیا) تلاش‌هایی برای ایجاد یک مرجع نظارتی مستقل و تأمین‌شده توسط صنعت (مشابه FINRA در دنیای مالی) را ناموفق کردند. او معتقد است هر آزمایشگاه وظیفه دارد خودش مدل‌هایش را به‌طور ایمن آموزش دهد و نیازی به چارچوب‌های خشک دولتی نیست.
چرا دولت در این معادله فراموش‌شده است؟
در حال حاضر، دخالت مستقیم دولت آمریکا در این فرایند به نظر می‌رسد یک «ایستاباز» (Non-starter) باشد. دولت ترامپ، نگرانی‌های ایمنی هوش مصنوعی را «شایعه» (Hoax) لقب داده است. اما این موضع‌گیری‌ها، حتی برای منتقدان، هم از نظر منطقی عجیب است. نیک ریز، مستعد سابق DHS که در دولت قبلی ترامپ دستیار مستقیم رئیس‌جمهور در حوزه فناوری نوظهور بود، به یاد می‌آورد که دولت اول ترامپ دستور اجرایی ۱۳۹۶۰ را امضا کرد؛ دستوری که اصول فدرال استفاده از هوش مصنوعی با تمرکز بر حفاظت از حریم خصوصی و حقوق مدنی را تعریف می‌کرد.
ریز تأکید می‌کند که «ایمنی هوش مصنوعی، صرفاً با هوش و ظرفیت یک مقام انتخابی قابل حل نیست». موزوزویتس، وبلاگر معروف صنعت هوش مصنوعی، خاطرنشان می‌کند که ترامپ لزوماً ضد مقررات‌گذاری نیست، اما رویکردها او بیشتر بر پایه «حس و حال» (Vibes) است تا یک سیاست پایدار. از نظر او، ترس‌های موجودیت‌محور (Existential Risk) در اذهان نخبگان هنوز جای نیافته است.
آیا آینده تنظیمات هوش مصنوعی چگونه ترسیم می‌شود؟
دانشمندان و فعالان ایمنی، معتقدند نباید مسئله را صرفاً در قالب «ربات‌های قهرمان» ترسیم کنیم. مشکل اصلی این است که هوش مصنوعی‌ها «فیزیکی و جسمانی» نیستند و اکنون بدون نیاز به وجود یک ربات، در حال آسیب رساندن به انسان‌ها هستند. فشار عمومی برای مقررات‌گذاری تنها در حال افزایش است؛ تظاهرات، تحریم‌ها و صداهای متضاد درباره تمرکز قدرت در دستان چند شرکت محدود. ریز استدلال می‌کند که مقاومت در برابر مقررات‌گذاری بر اساس یک ایده کهنه و فرسوده است: اینکه مقررات‌گذاری همیشه برای نوآوری بد است. «ما برای چیزهایی مقررات‌گذاری می‌کنیم که تحمل شکست در آن‌ها برایمان ممکن نیست، مانند بخش مالی یا هوانوردی. ما سیستم‌های کنترل، تضمین کیفیت و مکانیزم‌های پشتیبان ساخته‌ایم تا از آسیب به جان‌ها و سیستم جلوگیری کنیم. اما به نحوی، هوش مصنوعی از این معاف شده است.»
- اتفاقات صنعه‌ای: تلاش برای شکل‌گیری چارچوب‌های مشترک توسط آزمایشگاه‌های بزرگ (مانند انتروپیک و اوپن‌آی) برای مدیریت ریسک‌های امنیتی.
- مذاکره با دولت: دولت ترامپ، برخلاف دوره اول، رویکردی گاردینینگ (غیرمداخله‌گرانه) دارد و نگرانی‌های ایمنی را رد می‌کند.
- توسعه‌ی نگرانی‌های عمومی: جامعه و شهروندان در حال افزایش فشار برای استانداردهای ایمنی اجباری و نظارت مستقل هستند.
- نظریه «قانون‌گذاری به‌دلیل ضرورت»: مانند صنعت خودرو و هواپیما، ایمنی اولیه و ایجاد استانداردهای مشترک می‌تواند مسیر گسترش ایمن و قابل اعتماد‌تر این فناوری را هموار کند.
نظر، سوال یا تجربه خود را درباره این مطلب با سایر کاربران اوکالا به اشتراک بگذارید.