ردمَجیک ۱۲ پرو با اسنپدراگون ۸ الیت نسل ۶: سریع، اما نه آن‌قدر که گفتند

پاییز امسال وقتی کوالکام از پردازنده Snapdragon 8 Elite Extreme Gen 6 رونمایی کرد، اعداد روی کاغذ واقعاً هیجان‌انگیز بودند: هسته‌های Oryon با فرکانس ۵ گیگاهرتز، ۱۶ مگابایت کش اختصاصی Flex Cache و پردازنده گرافیکی Adreno نسل جدید. شرکت مدعی بود این تراشه در کارهایی مثل اجرای شبیه‌سازها و بازی‌های سنگین یک پرش بزرگ ایجاد می‌کند و بنچمارک‌های گوشی مرجع خود کوالکام هم همین حرف را تأیید می‌کرد.

حالا یک هفته کامل با REDMAGIC 12 Pro گذرانده‌ام؛ اولین گوشی فروشگاهی که به این تراشه مجهز شده است. ۱۶ گیگابایت رم LPDDR5 و یک سیستم خنک‌کننده فعال و نسبتاً بزرگ، انتظار یک نمایش قدرتمند و واقعی از نسل جدید عملکرد را ایجاد می‌کرد. و باید پذیرفت که گوشی واقعاً سریع است؛ حتی سریع‌تر از آنچه بیشتر کاربران برای سنگین‌ترین بازی‌های اندرویدی امروز لازم دارند. اما تجربه‌ام با این گوشی تولید انبوه، آن وعده‌ای که گوشی مرجع کوالکام نشان داده بود را کامل محقق نکرد و در بعضی بخش‌ها فاصله‌ی محسوسی هم دیده می‌شود.

فشار آوردن به پردازنده: عددهایی که کمی ناامید می‌کنند

اول از همه سراغ همان هسته‌های ۵ گیگاهرتزی Oryon رفتم و با بنچمارک محبوب Geekbench 7 سنجیدم که آیا این ادعا در عمل هم پابرجاست یا نه. نتیجه‌ها ترکیبی بود.

در حالت پیش‌فرض، عملکرد تک‌هسته‌ای REDMAGIC 12 Pro حدود ۱۸ درصد کندتر از گوشی مرجع کوالکام است. این اختلاف وقتی عجیب‌تر می‌شود که بدانیم هر دو دستگاه دقیقاً یک نوع هسته و همان فرکانس حداکثری را دارند. در آزمون چند‌هسته‌ای هم وضع بهتر نیست و گوشی حدود ۱۲ درصد عقب است؛ اختلافی که هنوز به چشم می‌آید.

دلیلش احتمالاً تا حدی به تنظیمات سازنده برمی‌گردد. کوالکام برای گوشی مرجعش هیچ محدودیتی از نظر مصرف باتری و گرمای پایدار نداشته و طبیعتاً می‌توانسته عملکرد را تا آخرین حد بالا ببرد. اما سازندگان گوشی فروشگاهی باید بین قدرت، دوام باتری و حرارت توازن برقرار کنند. با این حال، REDMAGIC به محافظه‌کاری در بحث عملکرد شهرت ندارد و حتی نرم‌افزار Game Space آن اجازه می‌دهد عملکرد را برای هر اپلیکیشن جداگانه بالا ببرید.

به‌نظرم وقتی از حالت Balanced به حالت Rise (عملکرد بالا) سوییچ می‌کنید، بخش زیادی از این فاصله جبران می‌شود. البته هزینه دارد: خود گوشی هشدار می‌دهد که این حالت مصرف انرژی و گرمای تولیدی را به‌طور محسوس بالا می‌برد. حتی با این تغییر هم ردمجیک کاملاً به گوشی مرجع نمی‌رسد؛ تک‌هسته‌ای حدود ۳ درصد و چند‌هسته‌ای حدود ۶ درصد عقب می‌ماند. این عددها چندان بزرگ نیستند، اما نکته مهم همین‌جاست: حتی یک برند مخصوص گیمینگ مثل ردمجیک هم ترجیح می‌دهد حالت پیش‌فرض را متعادل بگذارد تا حرارت و مصرف باتری از کنترل خارج نشود.

عملکرد گرافیکی: ضعیف‌ترین بخش ماجرا

برای آزمایش Adreno جدید کوالکام، همان تست‌های 3DMark Wild Life Extreme و Solar Bay (ردیابی پرتو) را اجرا کردم که پیش‌تر روی گوشی مرجع هم انجام داده بودم.

در حالت عملکرد استاندارد، نتیجه داستان مشابه پردازنده است: REDMAGIC 12 Pro حدود ۱۶ درصد در رندر سنتی و حدود ۸ درصد در تست ردیابی پرتو Solar Bay عقب‌تر از گوشی مرجع است. هیچ‌کدام از این فاصله‌ها فاجعه‌بار نیست، اما اختلاف ۱۰ درصدی و بیشتر در نرخ فریم معنا پیدا می‌کند؛ خصوصاً وقتی دما در جلسه‌های طولانی بازی بالا می‌رود.

برخلاف تست‌های پردازنده، اینجا حالت عملکرد بالا تقریباً هیچ کمکی نمی‌کند. Wild Life Extreme همچنان با همان ۱۶ درصد فاصله عقب است و Solar Bay حتی بدتر عمل می‌کند و اختلاف به حدود ۱۴ درصد می‌رسد. احتمالاً گرمای بیشتر و افت عملکرد حرارتی شدیدتر دلیلش است؛ من چند بار تست را تکرار کردم و هیچ بهبودی ندیدم.

یعنی هر چقدر هم ردمجیک فشار بیاورد، نسخه‌ی پیاده‌سازی‌شده از Adreno در این گوشی به ارتفاعی که گوشی مرجع Maui نشان داده نمی‌رسد. این یعنی فقط تنظیمات نرم‌افزاری مسئول این عقب‌ماندگی گرافیکی نیست؛ محدودیت توان، مدیریت حرارت یا تفاوت درایورها هم در آن نقش دارند. وقتی گوشی در تست‌های فشار طولانی هم از ۵۰ درجه سانتی‌گراد رد می‌شود و گرمای آن مدتی طولانی بالا می‌ماند، سخت است باور کنیم گوشی فروشگاهی دیگری بتواند عملکرد به‌مراتب بالاتری را پایدار نگه دارد.

نتیجه: کمی پایین‌تر از انتظار، اما باز هم یک قدم رو به جلو

کوالکام هر سال گوشی مرجع خود را بهترین حالت ممکن برای تراشه‌اش معرفی می‌کند و همیشه هم انتظار داریم گوشی‌های واقعی کمی از آن عقب‌تر باشند، چون سازنده باید بین عملکرد، باتری، مصرف انرژی و حرارت تعادل برقرار کند.

با این حال، آنچه در این هفته دیدم مرا کمی ناامید کرد. عقب‌ماندگی پردازنده در حالت پیش‌فرض بیشتر از انتظارم بود و هیچ تنظیمی پیدا نکردم که گرافیک ردمجیک را به سطح گوشی مرجع برساند. شکی نیست که این تراشه از نسل قبل سریع‌تر است، اما رشدش در اولین گوشی فروشگاهی هنوز به هیجان‌انگیزی نمایش‌های اولیه کوالکام نیست.

نکات کلیدی این تجربه

• در حالت پیش‌فرض، عملکرد تک‌هسته‌ای حدود ۱۸ درصد و چند‌هسته‌ای حدود ۱۲ درصد کمتر از گوشی مرجع کوالکام است.
• فعال کردن حالت Rise فاصله را کمتر می‌کند، اما مصرف انرژی و گرمای گوشی به‌طور محسوس بالا می‌رود.
• در گرافیک، ردمجیک حدود ۱۶ درصد در رندر سنتی و ۸ درصد در ردیابی پرتو عقب‌تر است و حالت عملکرد بالا هم اینجا کمکی نمی‌کند.
• دمای بالای گوشی در تست‌های سنگین نشان می‌دهد محدودیت حرارتی بخش مهمی از این عقب‌ماندگی را توضیح می‌دهد.
• باید دید گوشی‌های دیگر با همین تراشه در ماه‌های آینده عملکرد بهتری نشان می‌دهند یا این فاصله بین نمایش کوالکام و واقعیت بازار طبیعی است.

در پایان باید منتظر ماند و دید رقبا چه می‌کنند؛ شاید آن‌ها بهتر از ردمجیک از پتانسیل این تراشه استفاده کنند، یا شاید مشخص شود فاصله میان گوشی مرجع کوالکام و گوشی‌های واقعی، بخشی جدانشدنی از این داستان است.