وقتی به واقعه ۶ ژانویه ۲۰۲۱ و حمله به ساختمان کنگره آمریکا می‌اندیشید، تصوری که ذهن اکثر مردم را درگیر کرده، فعالیت گروه‌های افراطی، مانتی‌ها (نهادهای شبه‌نظامی) و سازمان‌های حاشیه‌ای است. اما داده‌های جدید نشان می‌دهند که این تصویر، نیمی از واقعیت است. رابرت ای. پیپ، بنیان‌گذار «پروژه سیکو» (CPOST) در دانشگاه شیکاگو، در کتاب تازه‌اش با عنوان «بدترین دشمن‌های خود: آمریکا در عصر پوپولیسم خشونت‌آمیز» استدلال می‌کند که تهدید واقعی دموکراسی آمریکا نه از حاشیه‌ها، بلکه از قلب جریان اصلی جامعه سرچشمه می‌گیرد.
چهره‌ای که داده‌ها از مهاجمین ترسیم می‌کنند
تحقیقات پیپ مشخص می‌کند که ۹۰ درصد متهمان بازداشت‌شده در این واقعه، هیچ وابستگی سازمانی با گروه‌های مسلح افراطی نداشتند. این افراد نه ایدئولوگ‌های سرسخت بودند و نه مجبورانی بی‌پناه؛ آن‌ها ترکیبی از صاحبان کسب‌وکار، پزشکان، مهندسان، مدیران ارشد (CEO)، کارمندان دولت و فارغ‌التحصیلان دانشگاه بودند. نزدیک به ۴۰ درصد آن‌ها در مشاغل سفیدپوش (White-collar) فعالیت داشتند و تنها ۸ درصد بیکار بودند.
این یافته‌ها به یک نتیجه‌گیری حیاتی منجر می‌شوند: رادیکالیزه شدن سیاسی دیگر یک پدیده محدود به گوشه‌های جامعه نیست، بلکه به سمت میلیون‌ها شهروند عادی و متوسط جریاندهی کرده است. این «شکاف فرهنگی عمیق» در مورد هویت آمریکایی و شهروندی، زیر فشار گفتار نخبگانی که سیاست را یک جنگ وجودی با دشمن‌ها تصور می‌کند، زمینه را برای خشونت‌های جویا آماده کرده است.
الگوهای هشداردهنده در فضای عمومی
نرمال‌سازی خشونت، خطرناک‌ترین نشانه‌ای است که امروز در آمریکا می‌بینیم. این پدیده با گسترش سمبول‌های خشونت‌آمیز در رسانه‌ها و حذف مشروعیت از رقیب سیاسی آغاز می‌شود. وقتی شهروندان عادی، مخالفان سیاسی خود را یک نیروی وجودی و دشمن تلقی می‌کنند، فاصله تا برخورد جویا بسیار کوتاه است. پیپ معتقد است که انتخابات میان‌دوره‌ای پیش رو، یک «آزمون استرس» برای نظام دموکراسی است؛ آزمون اینکه آیا رقابت سیاسی در آمریکا می‌تواند همچنان در چارچوب عدم خشونت باقی بماند یا خیر.
تشابه تاریخی با Klan و ریشه‌ای فراتر از جناح‌بندی
جالب‌ترین بخش تحلیل پیپ، مقایسه وضعیت فعلی با گسترش «کلان KKK» در دهه ۱۹۲۰ است. بر خلاف تصور عمومی که کلان را صرفاً یک گروه فرودست و نژادپرست منطقه‌ای می‌دانست، داده‌های تاریخی نشان می‌دهد که آن سازمان، یک جنبش اجتماعی عظیم، متوسط‌برگ و جریان اصلی بود که با نگرانی درباره هویت فرهنگی شکل گرفت. این تشابه هشداری است که چگونه جوامع نهادینه و متعادل، زمانی که احساس کنند تسلط فرهنگی‌شان تهدید شده، به سوی عدم‌تحمل سیستماتیک میل می‌کنند.
- خطا در روایت غالب: رسانه‌ها ابتدا روی چهره‌های شاخص و عجیب‌الحال تمرکز کردند و از داده‌های کلان غافل شدند.
- خشونت دوسویه: پوپولیسم خشونت‌آمیز یک مرض یک‌جانبه راست‌گرایان نیست. از لوییجی مانجیون (قاتل ادعایی) تا متهمان به ترور، نشان می‌دهد که خواستار خشونت از هر دو طرف ایدئولوژیک است.
امید در ۷۰ درصد ساکت
پیپ به رغم نگرانی‌های جدی‌اش، راه نجات را در همین داده‌ها می‌بیند. حدود ۷۰ درصد آمریکایی‌ها از خشونت سیاسی بی‌پناه هستند. او کتابش را خطاب به این بخش بزرگ از جمعیت نوشته است؛ نه صرفاً برای رأی دادن، بلکه برای اقدام‌های گسترده‌تر جهت بازسازی هنجارهای دموکراتیک. اگر این ۷۰ درصد بشناسند که دشمن اصلی آن‌ها «نرمال‌سازی خشونت» است و نه همسایه‌شان، می‌توانند با استراتژی‌های محدودیت و خودداری، شعله‌های خشونت را خاموش کنند.
نظر، سوال یا تجربه خود را درباره این مطلب با سایر کاربران اوکالا به اشتراک بگذارید.