برای چند نسل از ساکنان محلات سیاهپوست در لسآنجلس، بوی گوگرد و پمپهای نفتی بخشی از بافت روزمره زندگی بود. این آلودگیها که قرنهاست بر سلامت تنفسی و تدریجی این جمعیتها سایه افکنده، حالا ممکن است به یک تحول بزرگ در سیاستهای عمومی منجر شود. قانونگذاران کالیفرنیا اقدامی را تصویب کردهاند که برای اولین بار، «جبران خسارتهای زیستمحیطی» را به رسمیت میشناسد و قصد دارد با پرداخت مستقیم پول نقد، آسیبهای چند نسلی را که بر این محلهها وارد شده تا حدی جبران کند.
آیین قانونی و بودجه ۵ میلیون دلاری
قانون AB 1661 که توسط نیل گایز براون، نمایندۀ انجمن کالیفرنیا، معرفی شده است، ۵ میلیون دلار از جریمههایی که به چاههای نفتی غیربازدهدار درینگلوود تحمیل شده است را به سمت کمک نقدی مستقیم به ۱,۰۰۰ خانوار آسیبدیده هدایت میکند. این خانوارها باید در شعاع ۲.۵ مایلی میدان نفتی قرار داشته باشند و ثابت کنند که تحت تأثیر بیماریهای تنفسی یا مشکلات تولیدمثل بودهاند. این基金 از «صندوق جبران و بازسازی جامعه» تأمین میشود که پیشتر نیز برای حمایت از ساکنان مناطق مجاور چاهها ایجاد شده بود.
پایان میدان نفتی درینگوود
- ممنوعیت فعالیتها: طبق قانون AB 2716 مصوب ۲۰۲۴، میدان نفتی درینگوود باید تا سال ۲۰۳۰ به طور کامل تعطیل شود.
- جریمههای ماهانه: شرکتهای نفتی موظفاند ماهانه ۱۰,۰۰۰ دلار به ازای هر چاه کمبازده پرداخت کنند تا آنها را مسدود کنند.
- هدف: سلامت عمومی: این جریمهها نه تنها برای پاکسازی محیطزیست، بلکه برای تأمین بودجه درمانی و رفاهی ساکنان مناطق آلوده تخصیص مییابد.
جریانزایی ملی و ابعاد فراتر از نفت
مراعات کنندگان این قانون، آن را نه صرفاً یک کمپین محلی، بلکه الگویی برای ایالتهای دیگر دانستند. شیون-واکنمن، مدیر برنامه عدالت محیطی در گروه «زنان سیاه برای بهزیستی در لسآنجلس»، معتقد است که این رویکرد میتواند الگویی برای سازماندهی ملی باشد تا شرکتهای صنعتی را مجبور کند مسئولیت خسارات وارد شده به ساکنان نزدیکی سایتهای آلوده را بپذیرند. هدف اصلی، رفع دلالهای بوروکراتیک و ادواری است که معمولاً از راه رسیدن به کمکهای دولتی را برای قشرهای کمدرآمد میبندد؛ به طوری که حتی نیاز به ارائه سوابق پزشکی پیچیده نیز از دستور کار حذف شده و خوداظهاریمحور طراحی میشود.
چالشهای پیش رو: از دسترسی تا جابجایی
اما مسیر اجرای این قانون پر پیچوخم است. با وجود اینکه دهها هزار خانوار در نزدیکی میدان نفتی زندگی میکنند، بودجه فعلی فقط ظرفیت پوشش ۱,۰۰۰ خانوار را دارد. تعیین معیارهای دقیق برای انتخاب این خانوارها و نحوه پرداخت (یکجایه یا ماهانه) در دستور است. علاوه بر این، یک نگرانی بزرگ دیگر وجود دارد: با تعطیلی چاههای نفتی، قیمتهای اجاره و املاک در این محلهها شروع به افزایش کرده است. فعالان حقوق مدنی هشدار میدهند که نباید اجازه دهند «حالتسازی» (Gentrification) جایگزین استخراج سمی نفت شود و ساکنان قدیمی سیاهپوست را به جابجایی اجباری بسپارد؛ زیرا جبران خسارت بدون حفظ وجود آنها در همان محله، بیمعنا میماند.
آیندهای که فراتر از پیشگیری است
این آزمایش در کالیفرنیا میتواند سرنوشتساز باشد. آیا دولتیها و صنعت، حاضرند فقط از ایجاد آسیبهای آینده پیشگیری کنند یا حاضرند هزینههایی را که مردم برای تحمل آلودگی طی دهههای اخیر پرداختهاند، جبران کنند؟ با تصویب حتی قوانین حفاظت مالیاتی برای این وجهها، پیامدهای بزرگتر از یک منطقه نفتی، بلکه کل سیستم حمایت اجتماعی در برابر بحرانهای زیستمحیطی بر سر زانو میآید.
نظر، سوال یا تجربه خود را درباره این مطلب با سایر کاربران اوکالا به اشتراک بگذارید.