سرخک برای سال‌ها از ذهن بسیاری از پزشکان کنار رفته بود؛ بیماری‌ای که نسل تازه‌ای از متخصصان حتی ممکن بود در عمل با آن روبه‌رو نشده باشند. اما حالا با افزایش دوباره موارد ابتلا در آمریکا، بیمارستان‌ها ناچار شده‌اند خیلی سریع روش‌های قدیمی کنترل عفونت را دوباره اجرا کنند و در بعضی بخش‌ها، پروتکل‌های تازه‌ای بسازند.
جان گلدمن، متخصص بیماری‌های عفونی در مرکز پزشکی دانشگاه پیتسبورگ در پنسیلوانیای مرکزی، می‌گوید سه دهه بود که موردی از سرخک ندیده بود. با این حال، از ماه آوریل تاکنون ده‌ها بیمار مبتلا به این بیماری را تحت نظر داشته است. به گفته او، بازگشت سرخک چیزی نبود که انتظارش را داشته باشد.
افزایش شمار مبتلایان در آمریکا، که از ۳۶۰۰ مورد هم عبور کرده و بالاترین آمار سالانه از ۱۹۹۱ به این‌سو محسوب می‌شود، فشار تازه‌ای بر مراکز درمانی وارد کرده است. نتیجه این وضعیت، شکل‌گیری واقعیتی جدید برای بیمارستان‌ها و کارکنان درمانی است؛ واقعیتی که در آن، سرخک دوباره به یک تهدید جدی برای سلامت عمومی تبدیل شده است.
بیمارستان‌ها چطور خود را با موج جدید سرخک وفق می‌دهند؟
بیمارستان محلی دانشگاه پیتسبورگ در لیتیتز، واقع در شهرستان لنکستر، یکی از مراکزی است که در قلب شیوع فعلی پنسیلوانیا قرار دارد. این مرکز تاکنون حدود ۵۰ بیمار مشکوک یا مبتلا به سرخک را بررسی کرده که نزدیک به ۲۰ نفر از آن‌ها نیاز به بستری داشته‌اند.
در سراسر ایالت پنسیلوانیا نیز تا ۳۰ سپتامبر، ۹۴۳ مورد ابتلا ثبت شده است؛ آماری که شامل ۱۷۶ بستری و ۵ مرگ مرتبط با سرخک می‌شود.
گلدمن توضیح می‌دهد که بیمارستان لیتیتز روند غربالگری سرخک را با سرعت بالا گسترش داده است. حالا از بیماران درباره علائمی مانند تب، سرفه، گلودرد، قرمزی چشم و همچنین وضعیت واکسیناسیون سؤال می‌شود. این موضوع اهمیت زیادی دارد، چون دانه‌های پوستی کلاسیک سرخک معمولاً سه تا پنج روز بعد از شروع علائم شبیه سرماخوردگی ظاهر می‌شوند؛ یعنی زمانی که فرد ممکن است از قبل ناقل بیماری بوده باشد.
ورود بیماران مشکوک به سرخک دیگر مثل قبل نیست
برای کاهش خطر انتقال، بیمارستان‌ها روش پذیرش بیماران مشکوک را تغییر داده‌اند. پزشکان باید پیش از ارجاع بیمار به اورژانس، از قبل با بیمارستان تماس بگیرند. بیمار نیز باید ماسک بزند و به‌جای حضور در سالن انتظار، در پارکینگ منتظر بماند تا یکی از کارکنان او را مستقیم به اتاق ایزوله با فشار منفی هدایت کند.
این اتاق‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که فشار هوا در آن‌ها از راهروهای اطراف کمتر است. به همین دلیل، ذرات آلوده و عوامل بیماری‌زا در همان فضا محبوس می‌مانند و احتمال پخش آن‌ها در بخش‌های دیگر بیمارستان کاهش پیدا می‌کند. بیمارانی هم که علائم شدید ندارند، معمولاً تشویق می‌شوند در خانه بمانند و تحت نظر قرار گیرند.
هدف اصلی این تغییرات ساده است: جلوگیری از ورود غیرضروری بیماران مبتلا به سرخک به محیط بیمارستان؛ چون اگر فرد آلوده وارد مجموعه درمانی شود، انتقال بیماری به دیگر بیماران، همراهان و کادر درمان بسیار آسان خواهد بود.
چرا سرخک دوباره به یک بحران تبدیل شده است؟
جنیفر جانکو، رئیس بخش کودکان در شبکه درمانی دانشگاه سنت لوک که شرق پنسیلوانیا و نیوجرسی را پوشش می‌دهد، می‌گوید با کاهش نرخ واکسیناسیون و افزایش موارد سرخک در سراسر کشور، فقط مسئله زمان بود که بیمارستان‌ها دوباره با این بیماری روبه‌رو شوند.
این شبکه درمانی در اواخر ژوئیه دو خواهر و برادر واکسینه‌نشده مبتلا به سرخک را تحت درمان قرار داد. یکی از آن‌ها در شبکه درمانی دیگری بستری شده بود اما بعد از ترخیص، هر دو کودک در خانه بهبود پیدا کردند و روند درمانشان زیر نظر متخصصان اطفال ادامه یافت.
نشانه‌هایی که در غربالگری سرخک اهمیت دارند
- تب
- سرفه
- گلودرد
- قرمزی چشم
- بررسی وضعیت واکسیناسیون
- توجه به تأخیر در بروز دانه‌های پوستی
واقعیت جدید برای مراکز درمانی
بازگشت سرخک فقط به معنی افزایش تعداد بیماران نیست؛ این اتفاق کل فرایند تریاژ، پذیرش، ایزوله‌سازی و حتی مدیریت فضای بیمارستان را تغییر می‌دهد. مراکز درمانی باید هم‌زمان از بیماران آسیب‌پذیر محافظت کنند، از انتقال بیماری در محیط داخلی جلوگیری کنند و منابعی را که سال‌ها برای بیماری‌های دیگر تنظیم شده بود، دوباره بازآرایی کنند.
سرخک حالا دیگر یک یادآوری جدی برای نظام سلامت است: بیماری‌هایی که تصور می‌شد به حاشیه رفته‌اند، در صورت افت پوشش واکسیناسیون خیلی سریع می‌توانند دوباره به خط مقدم برگردند.
نظر، سوال یا تجربه خود را درباره این مطلب با سایر کاربران اوکالا به اشتراک بگذارید.