کاکول سریواستاوا، مدیرعامل Splice، پلتفرمی که برای بسیاری از تولیدکنندگان موسیقی مانند یک گنجینه از نمونههای صوتی (سامپلها) و لوپهای ملودیک عمل میکند، نگرانی عمیقی را در مورد تعاملات انسانی در عصر هوش مصنوعی ابراز کرده است. آثار برگرفته از اسپلیس در ترانههای پرفروش و محبوبی مانند «Money» لیزا و «Espresso» سابrina کارپنتر به کار رفته است. سریانوتاوا که پیش از این در شرکتهای بزرگی مثل فلیکر، یاهو، گیتهاب و ادوبی نقشهای اجرایی کلیدی داشته است، همیشه در نقطه تلاقی سیلیکونولی و دنیای هنر قرار گرفته است.
چرا ایمیلهای هوش مصنوعی خطرناکتر از چیزی به نظر میرسند؟
در پاسخ به سؤالات ما، سریانوتاوا رویکرد محتاطانهای نسبت به ابزارهای هوش مصنوعی در موسیقی نشان داد. او معتقد است که محصولات هوش مصنوعی نباید انسان را از مرکز فرآیند خلاقیت حذف کنند. اما این نگرانی تنها به موسیقی محدود نمیشود؛ او نگرانی مشابهی را در ارتباطات سازمانی نیز دارد.
از دست دادن روحیهی انسانی در مکالمات
سریانوتاوا میگوید مهمترین ابزار کار او، یک متن خوب نوشتهشده و یک مکالمه واقعی درباره آن است. با توجه به اینکه اسپلیس یک شرکت دورکاری (Remote-first) است، «راهروهای» شرکت برای بحثهای غیررسمی وجود ندارد؛ بنابراین باید افراد بنشینند، عمیق فکر کنند و سپس گروهی درباره آن بحث کنند. او تأکید میکند که تقریباً همه ایدههای موفق شرکت اینطور شکل گرفتهاند. اما وقتی نمیتوانید تشخیص دهید که پشت کلمات یک انسان قوی یا یک الگوریتم خاموش پنهان است، ماهیت گفتگو تغییر میکند و کیفیت آن افت میکند.
جای امن دیجیتال: اینستاگرام و موسیقی غیرمنتظره
وقتی از جای امن آنلاین او پرسیدیم، پاسخ غیرمنتظرهاش اینستاگرام بود. او میگوید فید او پر از کسانی است که موسیقی را به شیوههایی میسازند که هرگز تصور نمیکردم ممکن است. از «گوتیک وسترن» تا زنی در روسیه که رقص خیابانی سازمان میدهد، یا مردی که آهنگهای مدرن را روی «هارمونیوم کوبیدنی» (Hammered Dulcimer) اجرا میکند. او از تماشای این تنوع خلاقانه لذت میبرد.
بازی آنتاکشاری: قدرت موسیقی بدون نیاز به ساز زدن
از محبوبترین بازیهای خاطرهانگیز او، آنتاکشاری است؛ یک بازی هندی که در آن هر نفر باید آهنگی بخواند که با آخرین حروف آهنگ قبلی شروع شود. این بازی که در ماشین، عروسیها و هرجا که مردم با هم محصور هستند انجام میشود، نشاندهنده قدرت موسیقی است: حتی اگر آهنگ بد خوانده شود، لحظهای که آهنگ واقعاً به دلتان مینشیند، چهرهها نرم میشود.
خودشناسی، اشتباهات و افتخارات
در میان سوالات دیگر، سریانوتاوا درباره گجت ناامیدکنندهاش نیز صحبت کرد: یک «گرمکن فنجان». او توضیح داد که دستگاه دقیقاً طبق طراحی کار میکند (فنجان را گرم میکند) اما متأسفانه قهوه را گرم نمیکند! اما افتخار بزرگش این است که او یک مادر است؛ او به این باور است که دیدن رشد یک انسان از صفر تا یک وجود کامل با نظرات منحصربهفرد، شگفتانگیزترین تجربه است.
از طرف دیگر، شکست پروژه Glitch (جایی که او عضو تیم اولیهاش بود و بعداً به اسلک تبدیل شد) را دردناکترین تجربه میداند. این بازی روی فلش ساخته شده بود در حالی که ادوبی سرمایهگذاری در فلش را متوقف کرده بود و دنیای گیمینگ به سمت موبایل حرکت میکرد. او احساس میکند به خاطر بیتوجهی به این روندهای تکتونیکی، به خلاقیت تیمش پشت پا زده است.
درسهایی که هرگز فراموش نمیشود
بهترین نصیحتی که تا به حال شنیده، این است: «اول حرف بزن، بعد توضیح بده.» یعنی همه شواهد را از پیش روی میز نگذارید تا اجازه بحث به دست آورید. مردم اول به اعتمادبهنفس شما گوش میدهند تا متوجه شوند آیا واقعاً به حرف خود باور دارید یا خیر. این اعتماد است که فضا را برای توضیحات باز میکند.
اشیای کوچک، تأثیرات بزرگ: آشپزی مادری که دیر فهمیده شد
در اوج مشغله، سریانوتاوا خود را به آشپزی غذاهای مادریاش میپرداخت که پیش از اینکه او بتواند همه رازهای آنها را یاد بگیرد، از دنیا رفته بود. او حال به دنبال بازسازی دستورپختهای مادرش در یوتیوب میگرده؛ ویدیوهایی که در آنها غریبهها آشپزی مادرشان را انجام میدهند. او سال گذشته یکی از آنها را درست پیدا کرد و طعم آن او را مستقیماً به دوران ۸ سالگیاش بازگرداند.
این تجربه، پاسخ او به این سؤالی است که «فناوری برای چیست؟». یک نفر ویدیوی خانوادگیاش را آپلود کرد و به سریانوتاوا، طعم غذای مادرش را بازگرداند. او هرگز این را نخواهد فهمید، اما این همان جایی است که فناوری به یک ابزار انسانی تبدیل میشود، نه یک جویان.
و اگر بخواهید بیوگرافی او را به یک شعار سینمایی تبدیل کنید؟ این باشد: «دزدی که در آن هیچ چیزی دزدیده نمیشود و همه دستمزدشان پرداخت میشود.»
نظر، سوال یا تجربه خود را درباره این مطلب با سایر کاربران اوکالا به اشتراک بگذارید.