فیلمهای زیادی تلاش کردهاند پیامک، لایو استریم و نمایشگر موبایل را به شکلی طبیعی وارد روایت کنند، اما Vintage Violence از آن تجربههایی است که این ایده را تا مرز هرجومرج پیش میبرد. نتیجه، یک تریلر جنایی ابزورد، خونآلود و بامزه است که انگار همزمان با خود فیلم، صفحه گوشی شخصیتها را هم جلوی چشمتان باز میکند.
این فیلم تازهترین ساخته یوجین کوتلیارنکو است؛ فیلمسازی که پیشتر هم در Spree سراغ فرهنگ اتصال دائمی و وسواس شبکههای اجتماعی رفته بود. اما این بار، او فقط درباره زندگی آنلاین فیلم نمیسازد؛ بلکه حسِ غرق بودن در موبایل را مستقیماً به فرم فیلم تبدیل میکند.
داستانی که از همان ابتدا دیوانهوار به نظر میرسد
ماجرا حول کارتر با بازی کول اسپراوس میچرخد؛ اینفلوئنسری شبیه به MrBeast که اعتبارش را از دست داده و در جریان یک لایو استریم، به انباری از شلوارهای قدیمی Levi’s میرسد. یکی از دنبالکنندههایش به نام ایزومی با بازی کیکو میزوهارا به او پیشنهاد میدهد به توکیو برود و این لباسها را با قیمت بالا بفروشد.
کارتر که وارد توکیو میشود، خیلی زود میفهمد تقریباً همه در حال نوعی کلاهبرداری هستند. طولی نمیکشد که پای یاکوزا هم به ماجرا باز میشود؛ از جمله یک آدمکش با انگشت میانی مصنوعی. از همینجا فیلم با ریتمی شلوغ و دیوانهوار جلو میرود؛ چیزی شبیه نسخهای کمی کنترلشدهتر، اما همچنان خشن و خونین، از آثار تاکاشی میکه.
نقطه قوت اصلی: روایت همزمان روی پرده و روی گوشی
چیزی که Vintage Violence را از یک فیلم جنایی عجیبِ صرف جدا میکند، شیوه نمایش اطلاعات روی صفحه است. فیلم مدام آنچه شخصیتها روی گوشی انجام میدهند را کنار تصویر اصلی نشان میدهد؛ از پیامک فرستادن و لایو گرفتن گرفته تا دیدن چت استریم و حتی گوش دادن به صدای نهنگ برای آرامش.
این انتخاب فرمی گاهی عمداً آشفته میشود. ممکن است وسط یک صحنه اکشن، همزمان مجبور باشید چت یک استریم را بخوانید که در گوشه تصویر در حال حرکت است. دنبال کردن همهچیز همیشه آسان نیست، اما دقیقاً همین حسِ ازدحام اطلاعات، بخشی از هویت فیلم را میسازد. فیلم میخواهد همان تجربهای را بازآفرینی کند که خیلیها هر روز با آن زندگی میکنند: حواسپرتی دائمی، جابهجایی سریع توجه و غرق شدن همزمان در چند صفحه.
چرا فیلم جواب میدهد؟
اگر فقط خلاصه داستان را بخوانید، احتمالاً با اثری طرف هستید که بیش از حد مسخره به نظر میرسد. اما فیلم به لطف انرژی بالا، شوخیهای تند و استفاده هوشمندانه از زبان تصویریِ دنیای آنلاین، از این ایده عجیب یک تجربه سرگرمکننده میسازد.
- فرم هماهنگ با محتوا: فیلم فقط درباره اعتیاد به گوشی نیست؛ خودش مثل یک فید شلوغ و زنده عمل میکند.
- طنز و خشونت در کنار هم: لحن ابزورد فیلم باعث میشود صحنههای خشن هم حالوهوایی اغراقآمیز و خاص پیدا کنند.
- نقد فرهنگ اینفلوئنسری: شخصیت اصلی نمادی از شهرت آنلاینِ بیثبات و پوچ است.
- ریتم غیرقابل پیشبینی: فیلم مدام بین کمدی، جنایت و آشوب دیجیتال حرکت میکند.
این فیلم برای چه کسانی جذاب است؟
Vintage Violence احتمالاً برای همه مناسب نیست. اگر ترجیح میدهید روایتها ساده، کلاسیک و خلوت باشند، این حجم از اطلاعات روی صفحه ممکن است خستهکننده شود. اما اگر از فیلمهایی لذت میبرید که با زبان تصویریِ امروز بازی میکنند و از آشفتگی دنیای آنلاین برای ساختن تجربهای تازه استفاده میکنند، این فیلم بهاحتمال زیاد غافلگیرتان میکند.
در یک نگاه
- ژانر: تریلر جنایی ابزورد
- کارگردان: یوجین کوتلیارنکو
- بازیگران: کول اسپراوس، کیکو میزوهارا
- حالوهوا: خونین، بامزه، شلوغ و کاملاً دیجیتالی
- زمان اکران: هنوز تاریخ اکران سینمایی مشخص نشده است
Vintage Violence فیلمی است برای کسانی که با صفحهنمایش زندگی میکنند؛ اثری آشفته، تند و گاهی بیش از حد شلوغ، اما دقیقاً به همین دلیل هم متفاوت و بهیادماندنی. این فیلم بهجای فاصله گرفتن از زندگی دیجیتال، خودش را وسط همان شلوغی پرتاب میکند و از دل آن، یک تریلر جنایی عجیب و سرگرمکننده بیرون میآورد.
نظر، سوال یا تجربه خود را درباره این مطلب با سایر کاربران اوکالا به اشتراک بگذارید.